Vakantie september 2016.

Wanneer we met vakantie zouden gaan, dat wisten we wel. De bestemming stond nog niet helemaal vast, dat zouden we laten afhangen van het weer. Dus plan A was richting Noord Italië en plan B was richting Manche in Normandië. Het is plan A geworden, weersverwachting was goed die kant op.

Ik was nog even wat bezorgd om meneer Sjors voordat we vertrokken, stonk ineens ontzettend uit zijn bek, vond ’m best wel snel moe de laatste tijd, dus op de valreep nog even naar de dierenarts. Viel gelukkig allemaal mee en meneer Sjors kon gewoon mee op vakantie.Ik moet niet vergeten dat hij toch al behoorlijk op leeftijd is nu en daarom had ik me voorgenomen dat de wandelingen aangepast gaan worden aan Sjors. Onzin, achteraf gezien, hij loopt ons er nog steeds met gemak uit. Tja, ook wij worden ouder...

De eerste stop voor 2 nachten was een leuke kleine aire naturelle midden in de wijngaarden in Bergheim in de Franse Elzas. Bloed en dan ook bloedheet was het en we hebben op de gebruikelijke wandeling na, heel rustig aan gedaan. Ook altijd goed om in de vakantie-modus te komen.

Uitzicht vanaf de camping.

Bergheim is zo’n typisch Anton Pieckerig Elzasserdorp.

Vanuit Bergheim via Zwitserland en de Gottharttunnel naar Val Masino, Valtelinna in Noord Italië gereden. Ligt zo’n 50 kilometer ten oosten van het Comomeer, dus ver van het toeristische gekrioel daar, maar toch op rijafstand mochten we wél wat vertier willen. Val Massino is echt wonderschoon, beetje einde van de wereld gevoel.

Prachtige wandeling gemaakt in dal in de buurt, Valle Di Mello. Echt paradijselijk mooi.

Wat me echt opviel, dat zelfs in deze uithoek, er zelfs in september nog zo veel vakantiegangers overal waren. Niet alleen hier, maar gedurende onze hele vakantie was het gewoonweg druk overal. Op campings konden we soms ternauwernood een plekje krijgen. Als je dan bedenkt dat we in onze mei-vakantie soms alleen op de een camping staan. Tja, de grijze golf gaat massaal op pad in september blijkt.

Ondanks dat hebben we genoten van ons verblijf in dit stukje Italië. Heerlijk eten, simpel en spotgoedkoop, maar erg goed. De wijnen die hier gemaakt worden zijn de reis alleen al waard. Nog een bezoek gebracht aan het mooie stadje Chiavenna.

Morgen richting Lago di Piano om daar een paar dagen te staan. We hebben geen zin in die grote massale campings aan het Comomeer. In mijn Trotterreisgids werd camping Ranocchio aanbevolen om zijn rustige ligging. Grappige Italiaanse familie-camping, waar je tot mijn verbazing in het Nederlands te woord werd gestaan door de familie. Gevolg van al die Nederlanders die al jaren en masse naar deze camping komen.

Niet verkeerd hè, dit uitzicht vanaf onze kampeerplek? Moet ik er wel eerlijk bij zeggen dat ook om deze camping weer zo’n irritant kippengaasachtige omheining zat. Deze foto laat dat niet zien, maar was wel zo..

Ook weer zoiets...wij wandelen ons altijd ’t leplazerus in onze vakantie, dus behoren wij ondertussen ouwe rotten te zijn. Toch presteren wij het om (bijna) elke wandeling die wij maken te verdwalen. Maakt niet uit of nou een gemarkeerde paaltjeswandeling doen, of via de kaart of GPS  lopen. Verdwalen zullen we. Wij dachten zonder kaart een rondje te wandelen rondom het meer(tje), vergeet het maar. Lago di Piano zal daarom lang in ons geheugen gegrift blijven. Totaal de weg kwijt, onder schrikdraad door moeten kruipen met een onwillige hond, dorst...uiteindelijk via de GPS en offroad, weer in de bewoonde wereld terecht gekomen.

Lago di Como, vaak bejubeld als zijnde het mooiste meer van Italië. Toch moet mij iets van het hart.
Ik ben echt dol op Italië, heel dol zelfs...maar wij hebben deze vakantie besloten het merengebied in het noorden voortaan te laten voor wat het is. Het hoeft van ons niet meer. Te druk, te duur, te geïndustrialiseerd, te toeristisch. Er zijn mooiere plekken in Italië, vinden wij. De meesten zullen het niet met me eens zijn.

Lago di Como vanaf het dorpje Pigra gezien.

Laatste foto van Sjors aan Lago di Piano, morgen vertrekken we noordelijker, richting Duitsland, Schwarzwald.

Voorspoedige reis naar het Zwarte Woud. In de omgeving van Todtnau een camping gevonden, er zijn er hier niet zo veel, dus moeten we blij zijn met een lelijk plekje op weer zo’n typische Duitse rijtjescamping. Maar ach, de omgeving is hier prachtig , echt wunderbar. Veel gewandeld (en verdwaald natuurlijk). Bovenstaande en onderstaande foto is van de stad Freiburg im Breisgau. Erge leuke relaxte stad, helemaal in het teken van Wein,wein und wein, ware het niet dat toen wij er waren op zondag alles dicht was.

Wij dachten op zaterdag om met de cabinelift naar de top van de Feldberg te gaan. Het hoogste punt in Schwarzwald om vanuit daar een wandeling te maken. Nou vond ik het Comomeer al übertoerischtisch, maar dit spande de kroon. Werkelijk hordes wandelaars liepen er op die berg. Wegwezen hier! We proberen het maandag wel nog een keer. Gevolg was dat we ergens anders zijn gaan wandelen en 3x raden wat er toen gebeurde....wij zijn verdwaald!!

Uiteindelijk op maandag wel een echt prachtige wandeling gemaakt in de omgeving van Feldberg. Geen kip te zien nu. Zowaar niet verdwaald deze keer, maar ons wel verkeken op een hele pittige klim aan het einde van de wandeling.

We gaan ons weer wat meer noordelijker verplaatsen morgen. Naar Pfalz en dan willen we voornamelijk in het wijngebied daar vertoeven. We wilden naar de leuke kleine camping Wapperschmiede...helaas pindakaas. Zat vol! Logisch wel, want dit weekend beginnen de Weinfesten in Pfalz. Nou zijn de campings dun gezaaid hier, dus moesten we genoegen nemen met weer zo’n suffe Duitse rijtjescamping in Wachenheim. De Pfalz is verder een gebied naar mijn hart. Heerlijke wijndorpen, wijngaarden, goddelijk wijn en een walhalla voor smulpapen. Relatief erg veel goede restaurants in vergelijk met de rest van Duitsland.
Vanaf de camping een gemarkeerde wandeling getracht te lopen...en ja hoor, halverwege waren we weer zó de weg kwijt, dat zelfs de plaatselijke boswachter niet begreep hoe het zo ver had kunnen komen met ons.

Kerkje in Deidesheim.

Lunchen bij Deiderheimer Hof, in de zon op mooi pleintje. Leven is een feest!

En zo zit de vakantie er alweer op. Als ik zo mijn verslag terug lees zit ik best wat af te mopperen. Is de aard van het beestje nou eenmaal. ;-) Was een hele fijne vakantie, écht. Ik wantrouw de mensen die álleen maar met jubel en halleluja verhalen thuiskomen van hun reis. Dat kán toch niet..
Ik zelf neem mezelf altijd mee op vakantie en dat betekent...heel veel ongelukjes, vallen, hoofd stoten, kasten met kleding in de Kip die het spontaan begeven, met alle gevolgen van dien. Meestal krijg ik toch wel één keer tijdens de vakantie een hysterische huilbui en gil ik dat ik nóóóóóit meer ga kamperen....alhoewel deze x niet gehuild. Ik ga het leren.

Laatste foto betreft de gebruikelijk calorie-inname van deze vakantie.