Luxemburg.

 

Het jaarlijkse weekje weg in de herfstvakantie met Dana en Steven en Ayla, en ook Jeroen en Joan waren er deze keer bij. Best spannend deze keer. De bedoeling was naar de Vogezen en dat kon tot een paar dagen voor vertrek doorgang hebben , want het bleef maar geel dit gebied. Helaas pindakaas...het mocht niet zo wezen. Veel keus was er daarna niet meer, eigenlijk alleen Luxemburg. Gelukkig was daar ook nog een camping open waar fikkie stoken toegestaan was....dus op naar Luxemburg deze keer.

Wat moet je op een camping waar je in de herfst geen vuurtje mag maken? En tja, wat is een man als hij geen vuurtje maken kan? Gelukkig was het op camping Kautenbach toegestaan. Was geeneens overbodige luxe want we hadden echt niet buiten kunnen zitten zonder. Hoewel we niet mogen klagen oven het weer was het ’s avonds soms best koud.

Het is toch net alsof Ron zijn kruis in de fik staat.

Jeroen aan het magneetvissen onder toeziend oog van The Wall.

 Nog nooit eerder gezien zo’n paddestoel. Lijkt me toch eens leuk een cursus of iets te volgen om wat meer te leren en herkennen van paddestoelen en/of ze eetbaar zijn of niet.

Dagje Vianden en uiteraard het kasteel bezocht. Wally mocht mee naar binnen, maar dat was een drama...overal die poot omhoog en trekken, trekken. Ben halverwege maar naar buiten gegaan met hem, rustiger voor mijn gemoed.

Ik heb deze keer niks opgeschreven en niet dagelijks mijn verhaal op mijn blog gezet, dus is het een beetje uit het blote hoofd deze keer, maar dit is in het Luxemburgse wijngebied aan de Moezel en de foto er boven is Remich, een wijnstadje aan de Moezel/ Moselle. Best mooi en wat wij aan Luxemburgse wijn gedronken hebben was zeker niet onaardig.

Eerste wandeling in het Mullerthal, zon 5 kilometer. Prachtige doorkijkjes en bruggetjes en voor ieder goed te doen deze wandeling.

Ayla klem in de guillotine en de hond kijkt lijdzaam toe.

Kasteel Bourscheid.

Ergens onderweg tijdens een wandelingetje met Wally.

Aan Ron de eer om altijd 1 x in de vakantie pannenkoeken te bakken voor iedereen.

De laatste foto’s zijn gemaakt in het prachtige Mullerthal. Werkelijk alsof je door een sprookje loopt daar.

Het was een bijzonder geslaagde vakantie en ook nog net op de valreep, want ook Luxemburg zit nu dicht.

NOG EVEN DIT!

Ik merk dat ik steeds meer op mijn woorden moet letten op dit blog, ook krijg ik er steeds meer moeite mee dat er zoveel mensen meelezen. Dit vooral ook om de privacy van mensen waar we mee op vakantie zijn en ook dat me veel vrijer wil uitspreken.  Ooit was dit blog bedoeld voor mijzelf als vakantie-herinnering en voor familie en vrienden. Niet voor meegluurders, waardoor ik steeds minder vertel dan dat ik eigenlijk kwijt wil.

Dit wordt dus mijn laatste post hier en ga ik verder met een ander blog, met alleen uitgenodigde lezers.

Deze mensen stuur ik tzt wel een link. Of de mensen die ik vergeet kunnen me altijd bereiken via Whatsapp, Facebook of Email.