Richting Italië...

Het was eerst de bedoeling in mei naar Slovenië te gaan en in september naar de Schotse eilanden, maar Corona en het dichtgooien van sommige grenzen gooide roet in het eten. Slovenië stond tot 2 weken terug op de planning voor deze september, maar gooide vorige week zijn grenzen dicht voor Nederlanders, dan maar naar Polen....maar op één of andere manier werd ik daar niet blij van, ondanks dat dit land al heel lang op ons lijstje staat. Teveel droefenis, je moet natuurlijk naar Auswitz als je naar Polen gaat. Geen zin in deze keer, meer behoefte aan wat vrolijkheid momenteel. 

Italië dan? Vrolijk mensen, veel cultuur, lekker eten, goede wijn en met een beetje zoeken ook nog tamelijk ongerept...precies wat we willen nu.

Op naar Marche en Umbrië..

Dinsdag 1 september.

Vanochtend stond er bij mij nog een bezoek aan de mondhygiëniste gepland, de Man had nog een klant vroeg in de middag, maar tegen 14.30 waren we en route richting Duitsland.

Zonder files en vol goede moed op weg en gestopt in Holzweiler nabij Bonn waar we nu op een rustige camperplaats staan en samen met nog een busje de nacht gaan doorbrengen.

Heerlijk geslapen, en eigenlijk niet veel te melden vandaag. We hebben veel gereden en gezocht vandaag. Want , wat bleek...mijn nieuwe laptop heeft zo’n groot vermogen dat hij het aan onze standaard-oplader in de camper niet doet, daar baal ik van omdat ik het zo leuk vind om mijn foto’s te bewerken en een verslag te schrijven direct op mijn laptop . Dus eerst op zoek naar de dichtsbijzijnde Mediamarkt voor een laadsnoer. Niet gelukt daar, dus op naar een speciaalzaak, weer niet gelukt. Dan maar deze vakantie verder op Ron zijn laptop en mijn Samsung mobiel.
Uiteindelijk veel gereden en gezocht vandaag, daarom geen zin meer om een leuke slaapplek te zoeken, dus op de eerste beste camping overnacht.

Donderdag 3 september.
Ons doel voor deze dagen was een paar dagen te verblijven in de Beierse Alpen in de buurt van Mittenwald. Ik had van tevoren (dacht ik) een leuke camping uitgezocht, maar na dat we eenmaal op ons plekje stonden kreeg ik toch wel de kriebels. Een immens drukke campingfabriek is het hier, iedereen staat op en in elkaar. De voorzieningen zijn hier wel superdeluxe, er is zelfs een hondenbad, afhaalmaaltijden, een ligbad voor ons....heeft hier nog weinig met kamperen te maken, maar okay, we willen in deze omgeving een paar wandelingen maken en hier slaan we ons ook wel weer doorheen..
Gegeten in het campingrestaurant en dat was wel prima.

Vrijdag 5 september.
Vanochtend op tijd vertrokken naar de Karwendelbahn , een cabinelift waarmee we het hooggebergte in willen. Best een lange rij en ik heb geen idee hoe Wally het doet in zo’n cabinelift. Zorgen voor niks, Wally zat er bij alsof hij nog nooit anders gedaan had. Tis zo’n makkelijk ventje.

 Terwijl ik echt met bibberbenen in dat hoge Karwendelgebergte ( zo’n 2500 meter hoog) liep, maakte het de Wall geen fluit uit. Ik durfde hem niet van de lange lijn af te laten, dus dan loop je zelf al niet zo zeker, en dan ook een hond die overal op af en naar toe wil, dat is best vermoeiend. Was wel een ontzettend mooie panorama-rondwandeling met adembenemende vergezichten. Echt prachtig.

Nog even wat gedronken in een Gaststätte op de berg en toen weer met de lift naar beneden. Nog wat rondgewandeld en geluncht in het mooie, lieflijke  plaatsje Mittenwald, bekend om zijn vioolbouwers en mooi beschilderde huizen, boodschappen gedaan  en terug naar de camping.

Moet ik toch even iets raars zeggen. In Beieren word je overal in restaurants bediend door dames in Dirndl -kledij en heren in Lederhosen....toch in mijn ogen altijd een soort van übertruttige folklore. Rare is dat ik het eigenlijk wel heel stoer vond staan die verweerde oude Lederhosen bij de meeste obers. Ik weet al wat Ron voor Kerst gaat krijgen..😄

Zaterdag 5 september.
We kijken al 2 avonden naar de Amerikaanse serie "I know this much is true". Geweldig, aangrijpend, goed geacteerd.
Vanochtend weer vroeg uit de veren voor een wandeling vanaf de camping rondom de Barnsee. Begon goed, heerlijk rustig, tot we tot de ontdekking kwamen dat het pad dat we liepen eigenlijk verboden was. Eenmaal op wel het juiste pad was het echt verschrikkelijk...zó ontzettend druk, met wandelaars, MTBers. Wally aan de lijn en dan nog liep je niet rustig. Erg jammer, want op zich was het een mooie wandeling.

Het is best warm momenteel, dus na de wandeling lekker zitten niksen in de schaduw van onze luifel. Vanavond gaan we de BBQ weer eens van stal halen
Morgen gaan we richting Italië en we zien wel hoe ver we komen, denk niet dat we in 1x doorrijden naar Marche.

Zondag 6 september.
De rit naar het zuiden ging met horten en stoten. Veel files en bloedheet en de tolbetaalautomaat die onze INGkaart niet accepteerde, eind goed, al goed.. Even tijdens lunchtijd van de weg afgegaan en de eerste de beste Osteria was gelijk een voltreffer. Vriendelijke bediening, overvloedig en kostelijk eten met een prachtig glas rode wijn erbij, nu weet ik weer waarom ik zo graag in Italië ben. Na de lunch nog zo’n 120 kilometer doorgereden en nu op een mooi plekje aan de Po. Helemaal gratis en met stroom en vers water...dat het nog bestaat.
Net met Wally een rondje gelopen, zo nog wat crackers met kaas naar binnen werken en dan hopen op een goede nacht, want het is heet, echt bloedheet...

En dit was alleen nog maar het voorgerecht..

 Plekje aan de Po in Pieve di Coriano.

De Po lijkt best wel wat op de Loire vind ik. Wally heeft er al in gezwommen..

De Po met ondergaande zon.

Maandag 7 september.

Wat een ongelooflijke benauwde hitte vannacht. We hebben zelfs onze lawaaierige dakventilator laten draaien om het een beetje draaglijk te houden. 

Vanochtend al vroeg geprobeerd met Wally een rondje te wandelen. Er loopt hier een heel naar etterbakkie van een hondje rond, zo’n Japans ding...een Akito of zo en die heeft het helemaal op ons lulletje rozenwater voorzien, wil knokken en loopt constant te patsen. Geloof me, ik hou echt niet van alle honden, eerlijk gezegd van de meesten juist niet en van dit kreng al hélemaal niet. Een ontspannen wandeling zat er vanochtend dus niet in.

We gaan weer rijden richting Marche, het is bloedheet op die grote Povlakte en ontzettend saai rijden.

Uiteindelijk ons eerste doel bereikt; "Parco del Sasso Simone e Simonsello", hier willen we 2 nachten blijven om wat te wandelen. Een verademing na het drukke Beieren, bovendien heerlijk koel zo in de dennenbossen. We staan zo goed als alleen op een heel eenvoudige camping "Il Cippo".

Marche bereikt en prachtig mooi pastoraal landschap..

Wat kan ons hier gebeuren op de camping onder toeziend oog van de heilige Madonna Il Cippo.

Het hele gebied hier staat in het teken van de op 34 jarige leeftijd aan een overdosis gestorven wielrenner Marco Pantani. Dit gebied was zijn trainingscamp en staat helemaal vol met gedenktekens van deze Italiaanse held. 

Net nog een kleine rondwandeling hier gemaakt met Wally..en het bevalt ons hier wel. Morgen de grote wandeling naar Monte Carpegna. Ik ga maar uit van het ergste en zwaarste, dan kan het alleen maar meevallen.

Dinsdag 8 september.

Redelijk geslapen.

Na het ontbijt de wandeling gestart. Tja...het wordt bijna een standaard riedeltje van mij....maar wat was het weer zwaar. Toch zo’n 1500 meter gestegen en al vloekend, zuchtend en tierend heb ik het toch weer gered en neem ik me elke keer voor dit nóóit meer te doen. The Wall deed het fantastisch, bleef zonder lijn netjes op de smalle paadjes, hield ook mij (de zwakste schakel) goed in de gaten. Trots op die jongen.

Nu weer terug op de camping en verder doen we niks vandaag. "Dolce far niente". We koken zelf vanavond. Morgen gaan we richting Urbino, dat moet een prachtige stad zijn en waar we slapen zien we nog wel

Woensdag 9 september.

Vanochtend op tijd van de fijne en mooi gelegen camping vertrokken richting Urbino. Tijd voor een beetje cultuur na al die natuur.

Ik heb te weinig foto’s gemaakt van dit mooie universiteitsstadje. Genoten van de typisch Italiaanse sfeer, dat lekkere losse ongedwongen, ik word er altijd blij van.

Na Urbino op zoek naar een plekje om te overnachten via Park4night en nu staan we na een pittige off-road rit op de top van de Monte Petreno, zo’n beetje op de grens van Umbrië en Marche.

Werkelijk een schitterende plek die we delen met een groepje paarden en ezels. Wally gewoon los en dat gaat redelijk goed.

Dit is het ware camperleven.

Eten op grote hoogte. Een zelf in elkaar geflansde pizza.

Donderdag 10 september.

Wat een rotnacht. Kon niet slapen en deze keer kwam het niet omdat ik bang was. Ik heb regelmatig zo’n nacht. Voordeel is dat de volgende nachten dat meestal weer goed gaan.

Gisterenavond de laatste aflevering gekeken van "I know this much is true", zéér de moeite waard.

Vanochtend Wally weer gewoon los rondom de camper, maar nu kon hij zoveel vrijheid even niet aan, er lopen hier wat paarden en ezels rond en die intrigeerde hem mateloos.."kan ik ze hebben of niet!" Niet dus, want hij moest aan de lijn..het is hier die dieren hun habitat en niet van ons polderpubertje Wally. basta!

Terugweg over hobbels en bobbels, maar Dirkje kan alles hebben.

Na het ontbijt vertrokken naar Lago del Fiastra, daar willen we een paar dagen blijven om lekker te zwemmen en de Lama Roso wandeling te maken door een kloof.

Best nog een roteind rijden en bij het meer, oftewel stuwmeer, aangekomen zagen we al dat het niets werd. Waar je kon zwemmen waren honden verboden en verder viel het ook qua camperplekken wat tegen. eerst wat gegeten in een verschrikkelijk restaurant waar het duurde en duurde. Ron kreeg een flesje bier en na een uur kwam de ober pas aansjokken met de opener. Het hele restaurant zat vol en niemand kreeg wat te eten, want het duurde en het duurde.

Uiteindelijk een simpel bordje parpadelle naar binnen gewerkt, dat in zijn eenvoud en van de honger nog smaakte ook.

Uiteindelijk van af de camperplek waar we nu staan toch nog een uitloper van het meer bereikt waar in iedergeval The Wall zich even kon uitleven.

Geen vergelijk met gisteren maar toch ook wel weer een aardige slaapplek voor vannacht.

Morgen het nationaalpark Monte Sibillini in.

Vrijdag 11 september.

Heerlijk geslapen, zoals verwacht.

Vanochtend eerst even met Wally gewandeld en toen een prachtige route gereden door het Sibillini National Park. Schitterende vergezichten en de route ging doorgaans over de hoogvlaktes. We vragen ons weleens af of het wel verstandig is op den duur een wat luxere grotere camper te nemen. Ons Dirkje is zo compact en heeft zo’n sterke motor dat we eigenlijk (bijna) overal kunnen komen. Een grotere bak brengt wel meer luxe maar ook wel weer beperkingen met zich mee. We zien wel tzt waar de behoefte het grootst aan is.

Vandaag willen we even bijkomen en douchen en een wasje draaien op een luxe camperplaats in Montefortino. Mooi plaatsje maar net zoals zoveel dorpen hier ernstig beschadigd door de aardbevingen van 2016.

Even "iets eten" valt nog niet mee in deze regio buiten het hoogseizoen, of het is gesloten of je hebt maar genoegen te nemen met hetgeen nog voorradig is. Gisteren een schamel bordje pasta, vandaag een knetterhard broodje prosciutto waarvan de gebitsprothese bijna door midden ging. Geeft niet we hebben weer een volle koelkast en brouwen vanavond wel wat lekkers op de camperplaats.

Onderweg.

En mensen, het is warm...echt te warm momenteel maar je wilt toch echt even die schattige dorpjes hier in, maar dat valt zo tegen met deze hitte met al die steile straatjes..

Maar het is hier wonderschoon. Morgen willen we in de buurt hier door de Gola dell"infernaccio gaan wandelen, dat is een diepe kloof in de bergen met allemaal watertjes en watervallen. Zal nu zeker niet zo zijn want de boel staat behoorlijk droog hier. We zien het wel..

Vrijdag 11 september.

Gisterenavonds de alom geroemde film The Lighthouse gekeken, stylistisch heel mooi, maar we vonden er eigenlijk weinig aan, behalve de mooie beelden dan;

11 september het blijft een datum die je nooit vergeet.

Heerlijk geslapen, maar met zoals altijd in de vakantie heftige en nare dromen. Zal zijn dat je tot rust komt, denk ik.

Vroeg wakker en vroeg op pad naar de kloof. Het was nog rustig bij aankomst, maar helaas was de kloof halverwege afgezet wegens w.s instortingsgevaar, via een steile klim kon je nog een stuk verder, maar dat trok deze 60 jarige niet, dus na 4 kilometer hetzelfde pad weer terug gegaan en ondertussen werd het druk, druk....

Ingang kloof op de heenweg. Was nog rustig dus Wally kon los.

Onze, soms, zo brave Hendrik.

Het nadeel van al dat geklim en geklauter, wat nu weer het geval was, is dat je zo weinig oog hebt voor je omgeving. Je bent voornamelijk bezig jezelf staande te houden en op te letten waar je je voeten neerzet. Toch wat lieve bloempjes onderweg gefotografeerd.

Hier zag je hoe groot de aanvoer van wandelaars was toen wij al op de terugweg waren.

Zal ook wel komen dat het weekend is, de Italianen gaan er natuurlijk ook graag op uit met mooi weer. Waar is het nog wel rustig in Europa vraag ik me weleens af. Hoor zelfs dat Zweden/ Noorwegen zelfs druk is momenteel. We moeten nou eenmaal bijna alles wat mooi is delen met velen helaas.

Nog lekker geluncht en boodschappen gedaan in Amandola, verder niks noppes nada vanmiddag.

Ik loop een dag achter merk ik net. Het is geen 11 september vandaag maar al 12 september. Goed teken, dat je tijd vergeet...

Zondag 13 september.

Vanochtend vertrokken van de luxe camperplaats. Helemaal niet verkeerd hoor deze plek, behalve dat ik geen kant op kon met Wally dan langs een drukke weg lopen.

We rijden richting Castellucio dwars door het Nationale Park en het is prachtig..

Koffiestop en wandelrondje hond op een mooie plek met op de achtergrond Monti Sibillini. Dit had ook zomaar een overnachtingsplek zou kunnen zijn. Wally liep te zeulen met  gevonden runderbotten die al helemaal afgevreten waren door w.s de gieren.

Al rijdend richting Castellucia wordt het landschap steeds kaler, doet me bijna denken aan Mongolië....nou doe ik net alsof ik daar weleens geweest ben.

Vanuit het gebergte rijd je zo een grote vlakte in, Piano Grande geheten. Bekend om zijn weidsheid en kleurenpracht in de lente en zomer. Nu zelfs zonder die kleuren heel indrukwekkend.

Ons uitzicht vanaf de camperplek. Het kan slechter tòch....Het stadje Castellucio wat zo fier uitkijkt over de vlakte is helaas grotendeels verwoest door de laatste aardbeving hier

Best een drukke camperplaats, maar we hebben een mooi plekje helemaal aan het eind ver van de rest.

Vanmiddag was hier op de vlakte een wedstrijd schapenhoeden met Border Collies, wij zaten eerste rang, erg leuk om te zien. Wat kunnen die beesten werken zeg. Als ik dan naar die lekkere flapdrol van mij kijk, die leeft enkel en alleen voor de lol.

Oh ja...vanmiddag na de lunch, Ron was aan he betalen en ik liep even de parkeerplaats rond om te kijken hoe we er uit moesten, toen ik terug naar de Dirkje liep zag ik nog net hoe Wally uit het openstaande raam sprong en de benen nam naar het terras waar andere honden waren. Hij snakt echt naar speelmaatjes en die Italiaanse honden krijsen bij het minst geringste en willen al hélemaal niet spelen.

Het is soms zo’n portret.

Morgen willen we richting kust, zal best een deceptie worden want de Italiaanse kust is doorgaans volgebouwd en alle stranden zijn geprivatiseerd, maar we willen gewoon even de zee zien, vis en schelp en schaaldieren eten. Kijk wel hoe lang we het uithouden.

Maandag 14 september.

Als een blok geslapen. Wel een behoorlijke ooglidontsteking heb ik. Eigenlijk zou ik met mijn zonnebril op moeten lopen. Het ziet er niet uit.

Vanochtend was het een heerlijke chaos op de camperplaats. De ezels en paarden liepen gewoon tussen alle campers door en kwamen ook vaak even neuzen bij de bewoners. Het hele plaatje hier deed me zo aan de oude serie High Chaparrel denken. Wij kregen bezoek van een alleraardigst ezeltje. Zó leuk...maar dat vond blijkbaar Wally niet. Blaffen, blaffen....

Bijzondere plek was dit, ondanks dat het, best druk en levendig was toch erg genoten.

Op naar de zee nu.

Wat ik eigenlijk wel wist is dat de kust hier volgebouwd is, dat er 2 snelwegen en en een drukke spoorlijn langs loopt. Dus echt rust en strandwandelingen zitten er niet in. Ook overal honden verboden op het strand. Uiteindelijk staan we nu op een aardige camperplaats in Marina Palmense op 50 meter van het strand....we hebben al volop gezwommen in zee, en Wally zelfs ook. Geen mens op het strand, dus die verboden kunnen de pot op wat mij betreft.

Morgen schuiven we een eindje op, naar een camperplek met wat restaurantjes in de buurt.

Weer en route (66)

La Mare....is hier al behoorlijk uitgestorven gelukkig.

Dinsdag 15 september.

Geslapen als een blok.

Toch wakker worden met een rotbui die de hele dag niet meer goed kwam. Heb het te warm, een pijnlijk tranend oog, de wind en het lawaai irriteert me, vind de kust hier niet zo mooi. Wat een ongelooflijk verwend nest vind ik mezelf, en dat irriteert me dan ook weer, dat ik zo aan het mopperen ben vandaag.

We zijn naar een camperplaats 16 kilometer verderop gegaan. Ligt gunstig met een weg ertussen aan zee, volop restaurantjes in de buurt....maar een drama voor Wally. Alle stranden zijn geprivatiseerd met ligbedjes en zo...en honden niet welkom.

Wij zijn dus weer om en om wezen zwemmen in zee, wat overigens wel heerlijk is hoor. Ron nog gebeten door een kwal en heeft allemaal pijnlijke blaasjes op die plek.

Vanmiddag ook nog lekker geluncht met een heerlijke plaatselijke wijn in een leuke strandtent en verder een beetje lopen keuvelen op de camperplaats. Wasje gedaan, zelf gedoucht, oliepeil van de bus gecontroleerd, van die dingen..

Morgen gaan we zo’n 220 kilometer noordelijker en we proberen het nog 1x hier aan de kust, er moet daar vlakbij Ravenna een camperplaats zijn in de bossen, vlakbij zee en daar mogen weliswaar de honden los. 

Niks geen bijzondere foto’s gemaakt vandaag, dan meer de eetfoto’s en een foto van ’s avonds tijdens een potje Rummicub.

Woensdag 16 september.

Tja...ik dacht het allemaal zo leuk verzonnen te hebben voor vandaag. Zo’n 225 kilometer noordelijk aan de kust lag een camperplaats in de bossen en bijna direct aan de zee en strand waar ook de honden op mochten. Okay, daar gingen wij heen vol goede moed. Eenmaal aangekomen is het hier ongelooflijk warm , 31 graden en geen zuchtje wind en doordat je hier in De Po-Delta zit ook tamelijk  klam en ontzettend veel muggen en vliegen.

Het bos waar we aan zitten bleek streng verboden voor honden, het stukje strand waar ze op mochten was misschien maar zo 100 meter breed met allemaal aangelijnde , blaffende en veel te dikke hondjes en glimmende zonnebadende baasjes. Wij dachten ; Schijt zeg, onze Wally mag hier toch wel lekker los rondrennen en spelen...nou daar zijn de Italiaanse hondjes maar zeker ook hun baasjes hier niet van gediend. We kregen van alle kanten in het Italiaans hysterische verwensingen naar ons hoofd, alsof Wally een groot loslopend monster was. Ik werd zo pissig op een bruingebrande dame met haar geschreeuw. "Stomme hysterische trut dat je er bent, zelfs Ron was woest en liep te schreeuwen.  Wij Wally aangelijnd en een stukje verderop weer in zee gelaten....en ja hoor, weer een hoop kabaal en geschreeuw van 2 zwemmers hij mocht niet in zee hier, alleen op het hondenstrand.

We waren er zo klaar mee, met alles, met die hele vermaledijde klote kust hier, dat we morgen weer richting de bergen gaan. Ik was verdikkeme zo positief over Italië, maar die kust moet je als hondenbezitter echt mijden als de pest.

Van de weeromstuit geen foto’s gemaakt vandaag en verder de hele middag voor pampus gezeten bij de camper. Warm, warm...

https://www.dumpert.nl/item/7983811_690a0224

Ik geloof dat dit filmpje een beetje weergeeft hoe boos we waren vanmiddag...;-)

Donderdag 16 september.

Ondanks de warmte toch redelijk geslapen dankzij de dakventilator.

Vanochtend vol goede moed naar het Lago de Idro, daar moest in het rustige gedeelte van het meer een camperplaats zijn aan het water en grenzend aan een natuurgebied. Dát zou onze stop worden voorlopig.

Eenmaal daar blijkt het hele wandel/natuurgebied weer verboden voor honden. Nou ja zeg....wat is dat toch in Italië? Ik had bijna de neiging om maar gelijk richting Oostenrijk of Zwitserland te rijden, ben er echt een beetje klaar mee zeg..

Uiteindelijk na de boodschappen en met een gevulde koelkast besloten een rustig Park4night plekje te zoeken, ver weg van de meren en de drukte, Nu vlakbij Piave op een parkeerplek waaruit veel wandelingen beginnen, dus eíndelijk kon the Wall weer eens rennen, rennen en rennen..

Terwijl ik dit zit te schrijven in het pikkiedonker komen er 2 auto’s op het terrein aanrijden en stoppen vlakbij ons. Wally blaft alsof hij een Bouvier is, ik hoop dat het indruk maakt. Ik vind het maar niks eerlijk gezegd...

Onderweg eindelijk een stukje gevonden om wat te wandelen met Wally.

Ommetje vanaf de camperplaats.

                                                                 Slaapplek vannacht.

Vrijdag 17 septemeber.

Nou ja zeg...we leven nog. Niet beroofd of aangevallen en zelfs als een blok geslapen. De auto’s vertrokken weer tegen 23 uur en we hebben een heerlijke rustige nacht gehad.

Vanochtend weer wat noordelijker gereden door de Alto Adige, dat is een wijngebied waar o.a heerlijke rode wijnen gemaakt worden. Een Weinstrasse/ la Strada del vino ( het is tweetalig hier in Süd- Tirol) rijden is meestal een genot. Bij deze moesten we echt ons best doen door de wijnranken te blijven rijden want het hele gebied staat eigenlijk vol met appelbomen, volgens mij meer dan druivenstruiken. Affijn het was leuk weer even met mijn hobby bezig te te zijn. Het leven staat het laatste jaar zo in het teken van Wally en andere dingen, dat mijn andere hobby’s er bij inschieten.

Trouwens heerlijk vis gegeten met een puike witte wijn erbij hier bij een forellenkwekerij.

Nu staan we op een fijne camperplaats in Phelders met een grappige amicale beheerder, met alle voorzieningen die we even nodig hebben in een mooi gebied. Parco naturale Gruppo di Tessa, of in het Duits die Texelgruppe. Vlakbij de Oostenrijkse grens zitten we al. We blijven hier even, je kan hier prachtig wandelen.

Onderweg. Lago de Movena.

Onderweg. De wijnoogst is hier begonnen in de Alto- Adige

Wally weer. Alhoewel niet zo’n erge kwijlebakkes als lieve Sjors, kan hij er ook wat van.

Onze poging 375 met de zelfontspanner, en is dit de enige acceptabele, moet je nagaan...

De temperatuur is hier heerlijk in de bergen,. Strak zonnetje met zo’n klein frissertje er bij, precies waar ik van hou.

Zaterdag 19 september.

Gewoon heerlijk dat we gisterenavond weer met een vest aan binnen moesten zitten.

Het is hier zoveel aangenamer, ook qua mensen. Meestal stoere bergbeklimmers of wandelaars.

Vanochtend zijn we een stuk verderop met de cabinelift naar boven de bergen in gegaan en hebben we vanuit daar een wandeling gemaakt. Een hele mooie en rustige wandeling met redelijke klimmetjes en soms wat tricky afdalingen, waardoor ik een keer flink op mijn achterste viel.

Wally is geweldig in de bergen, hij loopt voorop en dan komt Ron.... en na een hele poos komt opoe (ik) aansjokken. Hij komt regelmatig tussendoor kijken waar ik blijf en als ik dan zeg dat het goed is gaat hij weer voorop lopen.

Terug in het dorp Pfelders wat gegeten en nu relaxen in een heerlijk zonnetje bij de camper. Tis echt heerlijk hier.

Er staat hier trouwens op het terrein een prachtige Hymer integraalcamper 4x4, zo’n mooi stoer ding, die zou ik nou wel willen (later), maar ik vermoed dat we dan tocht eerst de staatsloterij moeten winnen.

                                                       

                                                         Lief eenvoudig kerkje hier in het dorp.

Zondag 20 september.

Vandaag een rustige dag.

Vanochtend door het dal, langs de rivier naar het dorp gelopen en weer terug.

 Goed gegeten bij een Agri-tourismo en de wijn viel me iets te zwaar deze keer, dus al giegelend het laatste stukje naar de Dirkje gelopen.

Vanmiddag niksen en wat lezen. Ik lees "Vallen is als vliegen" van Manon Uphoff en ik moet bekennen dat ik het in het begin ietwat te wonderlijk en liederlijk taalgebruik vond, maar nu ik over de helft van het boek ben vind ik het steeds mooier, maar vooral schrijnender worden.

Vanavond pannenkoeken en morgen richting Oostenrijk.

                                                            Door het dal, langs de rivier.

Wij onderweg bij een boerderij. Je bent in Tirol of niet...

Het mooie dal..

En weer werden we bediend door zo’n leuke jonge man in Lederhosen. Ik ben echt hèlemaal om.

De camperplaats met campingvoorzieningen. Heerlijke douche, goede wifi, mooie omgeving en aardige beheerder. Ohh ja, het heet hier Camperplaats Bergkristall.

Maandag 21 september.

Op tijd vertrokken richting Oostenrijk. We moesten daarom de Timmelsjoch-pass over. Prachtig mooie tocht met haarspeldbochten en een steeds kaler en woester wordend landschap. 

Het was eerst de bedoeling ook in Oostenrijk nog een stop te doen voor de nacht, maar we waren zo lekker op gang en zijn na een heerlijke Tiroler lunch doorgereden naar Duitsland. Morgen willen we de Phalz bereiken....voor de wijnen, het heerlijke eten daar en het mooie landschap. Ook om daar onze vakantie af te sluiten. We hebben nog 3 dagen...

Eigenlijk is het voor de dramatiek van een foto beter als het niet onbewolkt is.

Baardmannetje in de bus.

Ik meen toch dat deze borden in Nederland al lang verboden zijn. Doet toch denken aan een kinderlokker met tegenwerkend kindje...

Lunch in Tirol. Schmutziges lekker....

We overnachten op een bijzonder leuk plekje in de buurt van Kempten. Bij voorheen een opvang voor verslaafden en momenteel een wooncommune. Dicht bij de snelweg en toch in de bossen.

Je moet zo’n man ook zijn pleziertjes gunnen, tòch..

Nu binnen in de bus, en het regent en onweert. Ook wel weer een lekker zo’n flinke plensbui. 

Straks broodjes met lekker beleg en morgen op naar de Pfalz.

Dinsdag 22 september.

Heerlijk geslapen en even met Wally gelopen en toen vertrokken zonder te ontbijten want daar hebben we de laatste dagen ineens geen zin meer in, wel 2 sterke bakken koffie natuurlijk... 

Het was druk, erg druk in de Pfalz, dat schijnt in heel Duitsland zo te zijn als ik het zo hoor en lees. Dacht dat het hier wel mee zou vallen, maar nee...

We hadden een paar wijnboeren op het oog die ook een camperplaats hadden, maar helaas alles vol, ook een leuke kleine camping was vol. Na de lekkere lunch bij een bio-Weingut in het leuke plaatsje Sankt Martin ben ik voor het eerst deze vakantie een winkeltje ingegaan. Vroeger was dat altijd een heilig moeten en moest er elke vakantie wat gekocht worden, tegenwoordig eerder een zeldzaamheid. Winkelen is me de laatste jaren zo tegen gaan staan, maar ik wijk af.....leuke trui en sjaal gekocht dus.

Nu op een parkeerplek in het bos met nog 2 meiden met een busje. Hier blijven we vannacht, alhoewel we net wel tussen neus en lippen te horen kregen van een parkeergast dat we hier illegaal verbleven. Dat is dan maar zo, we hebben tenslotte genoeg ons best gedaan om wel legaal ergen te verblijven.

Eergisteren hebben we de film "Two Popes" gekeken met twee geweldige acteurs, Antony Hopkins en Jonathan Pryce, genot om naar te kijken die twee mannen en gaf ook een mooie blik in het wel en wee van het pausdom. Mooie film.

Weinig foto’s gemaakt vandaag

Dit was het voor vandaag. Nu gaan we ons koest houden op ons illegale plekje met de gordijnen dicht en de radio op zacht...

Woensdag 23 september.

Matig geslapen, het was warm.

Vanochtend vroeg ineens een erge drukte met auto’s, moeders en kinderen op de parkeerplaats. Bleek het startpunt van een schoolreisje te zijn en we zaten ineens helemaal ingebouwd. Het loste zich al snel op. Wally vond het geweldig en is dan op zijn allerbest met al die kinderen die hem willen aaien, kwispeldekwispel...

Op richting Nederland met nog één stop voor de nacht in de Vulkaan-Eifel.

Leuk plekje aan de Pulvermaar...een door vulkanen gevormd meertje hier. Leuke rondwandeling met Wally gemaakt en onderweg bedachten we dat het allemaal wel erg bekend voor kwam hier. Klopte ook, deze zelfde wandeling hebben we een paar jaar terug ook met Dana, Steven en Ayla gemaakt.

Nu lezen in "De avond is ongemak", van Marieke Lucas Rijneveld. en verder niksen. Vanavond gooien we er nog een BBQ tegenaan en een filmpje en dan morgen naar huis.

Wandeling rond de Maar..

Laatste slaapplek van deze vakantie.

Dirkje by night.

Aan het einde van de vakantie is het vaak al zo’n bende in den Dirkje dat we niet eens meer de moeite nemen om onze schoenen uit te doen als we bankhangen.

Donderdag 24 september.

Het zit er op helaas. Nog zo’n 340 kilometer en dan zijn we thuis.

Gisterenavond overigens nog een bijzonder goede film gekeken. "Guilty", een Deense film die zich afspeelt in één ruimte, een meldkamer van de politie en met maar één acteur. Doodsaai moest dat zijn, dacht ik. Niks is minder waar, echt zó spannend. Aanrader!

Okay, op naar huis. Nog bij de Nederlandse grens in de buurt een wandeling gemaakt met Wally...en nu ga ik weer afwijken van mijn verhaal, maar wat een geweldige hond is het geweest deze vakantie. Werkelijk om op te vreten is hij. Vriendelijk voor iedereen en reuze makkelijk in alles. Jammer genoeg liet het weer het niet toe, te warm,  om hem wat langer alleen te laten in de camper, dus hebben we weinig meer gedaan deze vakantie dan wandelen en eten op terrassen, omdat dit dit dingen zijn waar Wally mee kan. Geeft niks, heb ik voor die jongen over en dat cultuur en musea-gedoe komt wel weer.

                                                                                 Wandeling in de buurt bij Venlo.

In een restaurant in Asten stonden er mosselen op de kaart. Wat een heerlijkheid, wat heb ik die gemist.

Kan hier een hele verhandeling houden over het eten in Italië, waar ik me zo op verheugd had. Ik hou het kort...het viel me zo tegen daar, op een uitzondering na. Ik heb meer genoten van de Duitse en de Oostenrijkse keuken als ik eerlijk ben. Kan natuurlijk ook komen dat ik sinds kort zo ontzettend gevallen ben voor mannen in Lederhosen..😏

Weer thuis en met frisse tegenzin weer het gewone leven in.

P.s, ik probeer later nog wat filmpjes in te passen, dit lukt nu niet met het vernieuwde blogger.