Pa.

Met deze dagen, als het er om spant of de Elfstedentocht doorgaat ja of nee, moet ik altijd zo aan mijn ( overleden) vader denken.
Die deed altijd mee in zijn jonge en gezonde jaren...en okay, dat is ook prijzenswaardig natuurlijk. Maar het meest verrastte hij ons toen hij in ’86 ineens zonder te trainen, en eigenlijk helemaal niet zo gezond meer, de hele tocht uitreed.
Hij was zonder het van tevoren, aan wie dan ook, aan te kondigen vertrokken naar Friesland en heeft hem helemaal op karakter uitgereden.
Hier een postuum eerbetoon aan onze lieve, sterke paps.