Madeira.

Een weekje zon in de winter wilden we.

En dan is het best een risico om voor Madeira te kiezen, want ook daar kan het best spoken zo in de wintermaanden. Weliswaar nooit echt lage temperaturen maar wel met storm en regen.

We kunnen dus van geluk spreken onze week, gemiddeld zo’n negentien graden en elke dag de zon. Elke dag buiten geluncht en mooie wandelingen gemaakt in de bergen. Daar is het wel wat koeler, maar dat vind ik juist wel aangenaam.

We verbleven deze week in een cottage bij Quinta das Vinhas. een heel leuk adres, prima huisjes en heel erg gastvrij allemaal.

De eerste dag een prachtige wandeling gemaakt via Rabacal naar de Riscowaterval. Foto’s zijn niet echt gelukt dus dan maar een foto van de Madeiravink. Schattige en absoluut niet schuwe vogeltjes die je heel veel ziet op het eiland.

 Deze wandeling ging langs een levada ( irrigatiekanaal) die door een pikdonkere tunnel door de bergen ging. Hoofdlantarentjes op en lopen maar.

Dag drie een autotrip gemaakt naar de Noordwestkant van het eiland. Prachtige vergezichten overal. Madeira rijst als een grote puist op uit de zee, nergens is het vlak aan de kust. Het vliegveld is dan ook grotendeels op betonnen palen in zee gebouwd. Je moet echt van de grote doorgaande wegen af met de auto om wat te zien van het eiland, want de doorgaande wegen gaan voor een groot gedeelte door tunnels. Wandelen is nog een betere manier om wat te zien van de omgeving.

Dit vind ik altijd zo leuk aan die vulkanische eilanden waar bijna geen stranden zijn. Daar hebben ze vaak natuurbaden tussen de rotsen, die dan gevoed worden door zeewater. Daar kan je veilig zwemmen, want de Atlantische oceaan rondom Madeira kan soms flink tekeer gaan.

Deze oerlelijke vis van meer dan een meter lang, staat overal op het menu van restaurants en komt alleen voor in de diepe wateren rond Madeira. Ik heb al verschillende benamingen gelezen voor deze vis...degenvis, zwaardvis. Ik vond het persoonlijk niet zo’n lekkere vis. Heftige smaak en de structuur van het visvlees was korrelig. Gelukkig werden er nog veel meer soorten vis aangeboden in de restaurants.

 Foto gemaakt vanaf de kade van Funchal, de hoofdstad.

Dag 4 een werkelijk schitterende wandeling gemaakt op het bijna Schots aandoende schiereiland "Ponta de Sao Laurenco". Gelukkig waren we vroeg die morgen. Terwijl wij al op de terugweg waren van de wandeling, kwamen er busladingen mensen aan die de tocht nog moesten gaan lopen. Het verbaasde mij wel dat het, ondanks dat wij in het laagseizoen waren, toch soms nog behoorlijk druk kon zijn bij sommige hoogtepunten van het eiland. Moet er niet aan denken om hier met topdrukte te zijn.

Nogmaals het schiereiland.

Gemaakt vanuit de auto. Soms storten zich de watervallen zich gewoon op de weg en moet je er met de auto doorheen.

Na een rustdag, waar in we gelummeld, gegeten, gedronken en gelezen hebben, weer een wandeling gemaakt die in de boekjes aangegeven stond als "niet voor watjes", maar wel één van de mooiste wandelingen van het eiland. Lopen van Pico de Areiero naar Pico Ruivo, de twee hoogste toppen van het eiland. We hebben de stoute schoenen aangetrokken en zijn gewoon begonnen. Mocht het te hoog en eng worden dan had de Man mij beloofd dat we zouden omkeren en dan terug gaan.

 De paden zijn duidelijk te zien gelukkig en op de hele enge stukken gezekerd met paaltjes en touwen. De uitzichten zijn adembenemend mooi. Op de foto zie je me vol goede moed beginnen aan de wandeling.

Een kilometertje verderop zie je me al wat benauwd in de touwen hangen.

Ik weet niet of de foto het goed weergeeft, maar deze passage was ongeveer een meter breed en aan beide kanten een afgrond van honderden meters. Drilpuddingbenen kreeg ik er van... en de Man maar roepen..."kijk voor je uit, kijk voor je uit..."

Enfin, ik ben dit stuk gepasseerd in de wetenschap dat ik ook weer terug moest. Kortom, eens maar nooit....

Ik ben gewoon niet echt stoer, ook al lijkt het soms van wel.

Om wat bij de komen van alle heftigheid van gisteren gaan we onze laatste dag op Madeira nog een rustige autorit maken langs de Noordkust. Dit is het plaatsje Seixal.

 

Nog even de zon koesteren op de laatste dag.

Gewoon onderweg.

 

Nou lijkt het net alsof we alleen maar sportief gewandeld hebben deze dagen. Niks daarvan, uiteraard zijn we de inwendige mens ook niet vergeten.

Kakelverse vis. Vaak eenvoudig, maar smaakvol opgediend. Veel bijzonders heb ik niet te melden over de Madeirese keuken. We hebben alleen vis op deze week, dus over vleesgerechten kan ik weinig melden. Een bijzonder gerecht is "lapas", zie rechts boven op de collage. Dat zijn zeeslakken met heel veel knoflook, olie en peterselie en dan gloeiend heet opgediend.

Onze beste ervaring hadden we bij O Regional in Funchal. Moet ik ook even melden dat je overal bijzonder vriendelijk werd geholpen in het Engels. Als je dan ook nog een fles wijn van de kaart bestelde dan kon je als klant helemaal niet meer stuk. Met alle egards....

De wijnen kwamen het meest van het vaste land van Portugal. Geen straf dus. De onderste 2 foto’s zijn van regionale wijnen van Madeira. De wijn op de laatste foto dronken wij onze laatste dag. De Arnsburger is oorspronkelijk een druif uit Duitsland, daar bijna uitgestorven ondertussen, maar op Madeira gedijt hij goed.

De wijn was zo’n typische wijn die je daar met plezier drinkt, maar thuis waarschijnlijk tegenvalt.

Ze zijn ook bijna 3 x zo prijzig als de ( veel betere) wijnen van het vaste land.

Ik neem me voor nog een x terug te gaan naar Madeira en me dan alleen bezig te houden de "echte" wijnen van Madeira. Nu te weinig tijd, ook nog eens teveel willen in een week en een te slechte voorbereiding om alle oude wijnhuizen te bezoeken. In Funchal bij The old blandy’s winelodge kan je heel veel per glas proeven. In de Vintage-room kan je zelfs sommige hele mooie oude Madeira’s per glas krijgen. Maar ja, als ik 2 glaasjes geproefd heb van dit goddelijke vocht, dan kom ik mijn stoel al niet meer uit...

Gelukkig hadden we nog ruimte over in onze koffers om een aantal mooie flessen mee te nemen voor thuis.

Wij komen de winter verder wel door...

 

 ---------

 

Lieve Sjors was er niet bij deze keer. Zat in een pension ( hondenhotel hoe ze het tegenwoordig zo chique noemen). Mis hem altijd verschrikkelijk. . Ligt nu gelukkig weer naast me op de bank en gaat de volgende vakantie gewoon weer mee.