Eifel oktober 2016

Een weekje herfstkamperen met de familie Mersch. We hadden 2 eisen voor deze korte vakantie. Het moest nabij een wijngebied liggen en op een camping waar "fikkie stoken" toegestaan was. Dat valt nog niet mee, het overgrote deel van campings staan geen open vuur toe. Wel logisch, vooral in de droge zomermaanden. Even gezocht en uiteindelijk toch een camping gevonden die aan onze voorwaarden voldeed. Camping Strotzbüscher Mühle in de Vulkaaneifel en op rijafstand van de wijngaarden van de Moezel. Bijzonder relaxte, heel erg on-Duitse, beetje alternatieve camping, waar volgens mij alles mocht, al ging je in je blote kont lopen. Hond los, geen probleem, en legio wandelmogelijkheden vanaf de camping.

De camping op dag van aankomst in de volle zon, die hebben we overigens de rest van de week wel moeten ontberen.

Gelukkig dat er dan een open vuurtje mogelijk is. Dit ding heeft het ons mogelijk gemaakt toch buiten te eten, borrelen, ect ect

Bezoekje aan kasteel Eltz. Van buiten een sprookje, van binnen niet zo erg interessant. Slaapverwekkende rondleiding gehad, kwam geen eind aan.

 Meneertje Sjors ook weer van de partij natuurlijk.

Tja, en toen dachten wij een eenvoudige wandeling te maken van een uurtje of zo...

Werd een barre tocht, waar we totaal het richtingsgevoel bij kwijt raakte. Grotendeels off-road gelopen op steile hellingen, grijpend aan takken en boomstronken om niet naar beneden te vallen. Kortom, bijna de hysterie nabij.

Toch, ondanks veel gehuil, gelach en gekrijs is het allemaal goed gekomen. Onze Wiener Schnitzel en fles Dornfelder hebben nog nooit zo lekker en welverdiend gesmaakt als die avond.

Meneertje Sjors moest niks hebben van die griezel naast me.

Kermis in Mayen. Onze grote held van die dag was Dana. Peinst er normaalgesproken niet over om zich in dit soort enge toestanden te begeven, maar omdat ik zó graag wilde, maar niet alleen, ging ze met me mee. Ik denk dat ze ons in Koblenz hebben horen gillen. Zó ontzettend dapper van Dana.

Natte wandeling bij Brem aan de Moezel.

En dan blijkt Step ook lid te zijn van het Yellowman-genootschap.

Hout hakken om ons vuurtje brandend te houden.

Bad Bertrich, waar we een paar keer ’s avonds gegeten hebben....en zelfs lekker. We hebben n.l. ook een paar keer zo ontzettend slecht gegeten op restaurant. Van dat liefdeloze toeristenvoer, begeleidt door van die gootsteenriesling. Bah! Gelukkig ook een paar keer wel goed, maar als ik eerlijk ben vond ik het gewoon op de camping op de BBQ zeker zo smaakvol.

Onze grote lieverd slapend in de auto. Zo trots op hem. Als een jonge hond loopt hij alle wandelingen nog mee, neemt hindernissen alsof hij 4 is i.p.v. bijna 12.

En dan zit het er weer op, gaat het gewone leven weer beginnen. Verslag is heel summier. We hebben een hele volle week gehad en waren constant op pad. Geloof dat we maar één keer een middag gelummeld hebben op de camping. Mijn hele voorraad boeken, heb ik zelfs niet aangeraakt.

Weer een mooie herinnering in the pocket.