Op naar Baskenland.

Woensdagochtend 11 mei rond 10.00 vertrokken vanuit Rotterdam.  Gewend als we waren aan onze combinatie van de Scharrelkip met de Mitsubitsi Pinin, wisten we niet beter dat we niet teveel kilometers per dag moesten maken. Daarom had ik de eerste tussenstop voor een overnachting na zo’n 350 kilometer gepland. Wat bleek...onze nieuwe combinatie met de Nissan Xtrail rijdt zoveel relaxter dat we nog maar een tijdje doorgereden zijn. Uiteindelijk overnacht in Poix de Picardie.

Volgende ochtend weer op tijd vertrokken naar St Leonard des Bois, in het gebied Sarthe. Hier willen we 2 nachten blijven, wat rondkijken en wandelen.

Zo gezegd, zo gedaan. Lieflijk gebied. Camping viel ietwat tegen en dorpje ook, maar we hebben een leuke wandeling gemaakt langs de rivier de Sarthe en zijn uiteindelijk voor de lunch in een droomdorpje beland. Saint-Céneri-le-Gérei, wat een pareltje.

Dit was zo’n dorpje waarvan je het bestaan nooit kende, maar eenmaal gezien voor altijd in je geheugen gegrift staat.

Na 2 nachten rustig aan vertrokken naar Mortagne sur Gironde, waar we ook 2 nachten willen blijven.

Prachtige, gemoedelijke Municipalcamping met schitterend uitzicht op het haventje van Mortagne.

 Uitzicht vanaf Camping Bel Air.

Het is hier leuk. Niet spectaculair. maar gewoon ontspannen leuk. We proberen een wandeling met onze nieuwe GPS, maar lukt voor geen meter. Ik heb dat ding meer vervloekt dan dat ik er profijt van heb gehad deze vakantie. Schaam me diep, maar snap geen hol van dat apparaat ondanks de cursus bij Bever zwerfsport. Dan maar gewoon op gevoel en de kaart wandelen en dat ging gzd wel goed.

Na 2 nachten weer vertrokken, nu richting ons uiteindelijke doel Baskenland. Bovenstaande foto geeft een goede weergave van het Baskische landschap. Groen, groener, groenst met vooral in het Franse gedeelte overal witte huizen met rode luiken.. Dat het er zo groen is betekent meestal ook veel regen, maar dat viel reuze mee tijdens ons verblijf.

We verbleven op een hele leuke kleine camping in Dancharia, vlakbij Ainhoa en op de Spaanse grens, waar we bijna alle dagen alleen hebben gestaan.

De camping was prima en ideaal voor Sjors, maar het grensplaatsje Dancharia is een smet op de mooie omgeving. Een soort Andorra in het klein. Koopjesjagers/toeristen kwamen daar af op de Mega-Supermarkten en Shopping-malls en de goedkope Spaanse diesel en benzine. Maar goed, wij hebben daar niet echt veel last van gehad op de camping.

Hierboven een foto van een lief jong hondje dat we onderweg tijdens een wandeling tegen kwamen en niet van plan was terug te gaan waar hij vandaan kwam. Heeft heel de wandeling meegelopen met ons. (ik zag al stiekem een nieuwe aanwinst in de familie)...tot zijn hondenmoeder wat achterdochtig naar ons en Sjors, de kleine wegloper kwam halen. Gelukkig maar.

 Mijn favoriete autootje ( Lada Riva) zag je hier erg vaak.

Tijdens een rondrit in de omgeving. Pas de Roland bij Itxassou.

Zomaar onderweg ergens.

De Scharrelkip op lokatie.

En dan koken we een keer zelf op de camping....zijn we gelijk 3 dagen aan de ...tja, ik zal jullie de details besparen. Achteraf op de foto zag ik pas dat de truitelles al ietsje groen zagen.

Weer tijd voor een wandeling vanuit Gorostapalo naar de Xorroxin-waterval. Geen mens  tegengekomen.

Wel andere viervoeters.

Het uiteindelijke doel. De waterval.

 Bezoekje aan Saint Jean de Luz. Leuke plaats, deftige winkels en leuke restaurants.

 Na een dag stad moet er weer gewandeld worden. Deze keer hebben we een stuk van de route naar Santiago de Compostella gelopen bij Pic d’ Urculu, deels over de Spaanse grens.

 Het lijkt op de foto alsof het rustig was, maar dat was zeker niet zo. Erg druk met pelgrims van allerlei nationaliteiten, leeftijden en gewichten. De echte wandelaars ( wij zwakkelingen waren ergens halverwege ingestapt), hadden echt al een flink stuk stijgen in de benen maar waren allen goed gemutst en een lief woord voor Sjors. Ik vond het een prachtige wandeling.

Na 5 dagen in het Franse gedeelte van Baskenland vertrekken we naar het Spaanse Baskenland ( Euskal) Dat is werkelijk een hele omschakeling (klinkt raar, maar waar) De taal, het temperament van de Basken daar, het eten...kortom de hele sfeer is heel anders, Niet persé slechter, maar anders.

We staan op een mooie terrassencamping met zicht op Mutriku en de zee.

Omdat ze zo lief zijn....allebei.

Op niet al te grote afstand van onze camping bij het gehuchtje Oma lag Bosque de Pintado. Een groot stuk bos dat in zijn geheel beschilderd is door een plaatselijke kunstenaar. Je kan er een (pittige) wandeling doorheen maken. In eerst instantie vonden wij het een rommelig onsamenhangend geheel. Eigenlijk zonde van zo’n mooi bos. In het bos stonden bepaalde plekken aangegeven waar je moest gaan staan met de richting die je uit moest kijken....en verdomd als je daar dan stond dan zag je ineens samenhang in al die beschilderde bomen. Erg bijzonder. Helaas onmogelijk te fotograferen. Dus ga dat zien, mocht je eens in de buurt zijn.
Wat ben ik trouwens ongelooflijk breedsprakig op dit vakantieblog. Kan me voorstellen dat mensen afhaken met lezen.

Mutriku.

De Baskische kust in Spanje.

Wandeling op het strand van Zarautz.

Tja en dan een dag naar San Sebastian (Donostia) Een lang gekoesterde wens voor een vreetzak zoals ik. We zijn ons werkelijk te buiten gegaan daar. Overal barretjes de meest heerlijke Pinxtos. Keuzestress tot de met had ik, zoveel lekkers....
Buiten dat is SB ook nog eens een hele gezellige mooi gelegen stad.

Tijd om ons weer eens wat noordelijker te verplaatsen. Charente Maritime werd het, met als doel de camping op het kleine eiland Ile Madame...Ware het niet dat het net vloed werd toen we daar aankwamen. Dit eilandje is alleen met eb met de auto bereikbaar. Dan maar op de camping op het vaste land, ook niet onaardig. Hier zie je onze auto de volgende ochtend bij eb naar Ile Madame rijden.

Ile Madame is klein en erg leuk om wat te wandelen. Verder is er niks op een camping en restaurantje na. Maar vogels voor de man zijn er volop.
Ik zal hier even een opsomming geven van alle vogels die we gespot hebben tijdens deze vakantie. Alleen de bijzondere dan hè..
Heel erg veel vale gieren
Puttertjes
Lepelaars
Kneutjes
Koereigers.
Rode wouwen ( heel veel)
Knoetjes
Plevieren
Ooievaars
Groenling

Ja de verrekijker van meneer de Vogelaar heeft overuren gedraaid.

 Sjors op het strand bij Boyardville.

Jaren terug toen Sjors nog heel jong was zijn we eens op Ile D’oleron geweest. Deze vakantie zijn we even terug geweest....en hoe kan een eiland veranderen. 10 jaar terug nog weinig toeristisch en nu best wél toeristisch. Gelukkig wel op een leuke manier. De honderden "cabanes" die het eiland telt zijn bijna allemaal ateliers geworden of kleine restaurantjes. Leuk en kleurig.

Who’s afraid of the Yellowman?

Laatste plaatje uit Port de Barques. Tijd om weer wat noordelijker te trekken.

Op één of andere manier belanden we als we op vakantie zijn in Frankrijk altijd wel ergen in de buurt van de Loire.Vind het er altijd prettig, prachtige wijnen, mooie stadjes. Hier op de camping aan de Vienne met uitzicht op het kasteel van Chinon .Het is ondertussen best warm en benauwd, dus eigenlijk hebben we weinig gedaan hier....behalve dan wat lezen, eten en drinken.

Ons uitzicht bij het vallen van de avond.

Nog even zitten dubben waar we de laatste dagen van de vakantie wilden doorbrengen. Voor het stadje Montrieul sur Mer gekozen. Om zijn gunstige ligging, charme, en omdat we het er in januari zo prettig gehad hebben.
Bovenstaande foto’s tijdens een stormachtige wandeling op het strand van Fort Mahon. Het weer is wat omgeslagen. Regen, storm en zo’n 13 graden.

The Yellowman again...

Laatste wandeling van de vakantie. Rondje rondom Montrieul. In het noorden van Frankrijk heb je veel van die vervallen oude fabrieksterreinen. Die intrigeren me altijd mateloos. Meestal kan je er niet bijkomen door hekwerken i.v.m instortingsgevaar. Hier zagen we een mogelijkheid via de buitenkant van het hek en de brug er toch te komen.

En dat alleen maar voor één zo’n armzalig fotootje.

Honderden eetfoto’s heb ik gemaakt. Uit schaamte maar een kleine collage gemaakt...;-)
We zijn vaak uit eten geweest. Soms geweldig, soms wat minder. Een paar restaurants hebben het vakantiegemiddelde qua kwaliteit omhoog gehouden.
L’Ardoise in Chinon
Anecdote in Montreuil.
la Courtine in Chateau L’oleron.
Ithurria in Ainhoa

Goede wijn behoeft geen krans. We hebben onze Nissan tot aan de nok gevuld met wijn naar huis gereden. In Frans Baskenland hebben ze een heel mooi gelegen wijngebied(je) "Irouleguy" en daar maken ze heel behoorlijke witte, maar nog veel betere rode wijn, beetje in de Madiranstijl, met veel Tannat. Amper verkrijgbaar buiten Baskenland, maar een aanrader om in te slaan mocht je daar in de buurt zijn.

Nog iets.
In het begin van onze vakantie las ik het laatste boek van Koos van Zomeren; "Alles is begonnen".
Het volgende las ik.
"Maar ja, Frankrijk. Rond elke waterpartij een metershoge heg met een hermetisch gesloten poort erin. Propriété Privé."
Ik stond er niet zo bij stil, die zin, maar gedurende onze vakantie in Frankrijk moest ik er vaak aan terug denken. Koos v Z heeft gelijk. Het lijkt tegenwoordig wel of alles omheind is in Frankrijk. Vooral de campings. Daar baalde ik stevig van. Heb je een camping met een prachtig mooi uitzicht, zit je potverdorrie tegen een hekwerk aan te kijken. Niet mijn gevoel voor vrijheid, die kamperen je hoort te geven.

Tja, aan alle goeds komt een eind. Zo ook deze vakantie.
De Scharrelkip heeft zijn verste reis tot nog toe gemaakt en blijft een geweldig onderkomen voor ons.
We hebben veel gezien en gedaan, maar nog niet een fractie van wat ik allemaal op mijn lijstje had staan. Zo zijn we niet eens in Bilbao geweest en had ik wel een week in San Sebastian willen blijven. Ik had nog veel meer willen wandelen van route de Santiago de Compostella...
Zo blijft er altijd wat te wensen over. Dag Baskenland...hopelijk tot gauw.