Wintertrip richting Spanje..

VRIJDAG 20 DECEMBER

Zo zeg, wat was ik er aan toe....heerlijk op weg richting Noord/Oost Spanje. De boel achter ons laten en de feestdagen aan ons voorbij laten gaan. We hebben gekozen om richting Catalonïe te gaan omdat daar de temperatuur het meest aangenaam is momenteel. 16/17 graden daar heb ik wel zin in. De Dirkje is helaas niet echt geschikt om langdurig mee in de kou te staan. Een nachtje gaat wel, twee nachtjes ook, maar dan houdt het op.

Vanochtend op tijd vertrokken, zonder al teveel stress en zonder files doorgereden naar de camperplaats in Pont a Mousson. Ook omdat ik van twee jaar terug wist dat daar een ruime landtong in de Moselle ligt waar je ideaal de hond wat kan laten rennen. Dat dus ook gedaan met The Wall direct na aankomst.....en ja hoor, net als Sjors altijd deed, presteerde ook Wally het om door een dode vis te rollen. Dat is niet fijn, zeg maar gewoonweg klote, met zo’n naar rotte vis ruikende hond in de Dirkje. Zo goed en kwaad als het ging hem wat gewassen met shampoo en een teiltje water en de ergste lucht is er af, maar toch...

Morgen richting Roche de Solutré, ten westen van Macon, om wat te wandelen. Niet echt een planning deze vakantie. We kijken per dag waar we heen willen.

ZATERDAG 21 DECEMBER
Een beetje een rare dag. Het was overigens best koud vannacht. Eigen schuld, ik had net m’n suffe hoofd alle bovenramen opengedraaid ipv dicht. Wat later vertrokken richting Macon. Eerst nog een stuk met Wally gewandeld, en raad eens wat hij deed? Ja hoor, weer door één of ander penetrant ruikende vieigheid liggen rollen. De bus ruikt ondertussen erger dan een varkensstal. Na zo’n 150 km rijden op zoek naar een restaurant om te lunchen, gevonden , lekker geluncht, en weer en route. Kom ik er na 80 kilometer achter dat mijn camera nog in het restaurant lag, althans dat dacht ik.
Wij weer terug naar het restaurant en toen we er bijna waren zag Ron in zijn achteruitkijkspiegel Wally ergens lekker op kauwen...bleek mijn fototoestel te zijn. Had hij w.s gepikt en verstopt. Affijn, de stemming zit er nog niet lekker in bij mij. Nu in de stromende regen op een camping, we hadden geen zin meer nog door te rijden. Het is erg vroeg donker deze periode, de dagen zijn kort. Zo een serie beginnen en morgen starten we de dag vol goede moed.

ZONDAG 22 DECEMBER
Ik wil absoluut geen klager zijn, daarvoor is het leven te mooi, maar soms...
Vannacht, stromende regen en halverwege de nacht ging Wally overgeven, niet één keer, maar meerdere keren. Niet op zijn eigen slaapplek....nee hij was eerst op ons bed gesprongen en spuugde daar de hele boel onder. De Man was de lul deze keer, precies op zijn slaapplek zat het helemaal onder. Tjemig...
Zielig voor Wally, zielig voor de man, en zielig voor mij. Van echt slapen kwam het er niet meer van en met stromende regen hang je ook de boel niet buiten om te luchten.
Dus gewoon heel vroeg vertrokken en richting zuiden met ons ondertussen rijdende varkensstal.
Onderweg nog gestopt in Roche de Solutré om daar een mooie wandeling te maken. Het waaide en was ongezellig koud, dus dat hebben we ook maar na een klein stukje opgegeven. Jammer, want het is een mooie plek en was ook een prachtig plekje om te overnachten daar.

Met zulk slecht weer kan je maar beter rijden, dus weer zuidelijk de tolweg op.
Uiteindelijk gestopt in Beauchastel aan de Rhone, op een aardige camperplek met wandelmogelijkheden voor the Wall. Je gelooft het of niet, hij zag weer de kans om door een vies penetrant hoopje stront te rollen. De tranen stonden gewoon in mijn ogen. Stinken, stinken...
Ik opperde zelfs om maar terug naar huis te gaan. Was het zó zat..
Ondertussen zitten we gezellig in de Dirkje aan de borrel. Wally is zo goed en kwaad als het kan wat schoner gepoetst door mij, maar meurt nog wel, en ik heb mezelf toegesproken dat er ergere dingen zijn dan een meurende bus. De man zit zich ondertussen tot tranen toe te bescheuren met zijn nieuwe boek;
"De cursus omgaan met teleurstellingen gaat wederom niet door", van Herman Finkers.
We laten ons niet klein krijgen, morgen een nieuwe dag, nieuwe kansen..
Eindelijk wat foto’s geschoten vandaag.

MAANDAG 23 DECEMBER
Toch weer een wat onrustige nacht. Wally is een gewoontedier en na 1 nacht zielig zijn omdat hij ziek was, vond hij dat hij nu ook maar bij ons tussenin mocht slapen.
Als hij nou rustig sliep dan was het okay, maar draaien, draaien en ons hoofd als slaapkussen gebruiken.....
Ik ben al blij dat het manneke zich weer goed voelt, dat is het belangrijkst.
Vandaag weer een stuk zuidelijker gereden, onderweg alle boodschappen voor de Kerst gedaan en nu op een megacamperplaats in Palavas -les- flots. De zon schijnt lekker en we hebben een redelijk plekje met zicht op de jachthaven. Moeten hier een nachtje staan om te douchen , apparatuur op te laden en water vullen en lozen.

Beetje Kerst vieren we natuurlijk wel in den Dirkje.

Vanmiddag naar het leuke havenplaatsje gelopen, lekker geluncht.

Morgen rijden we een stukje verder en zoeken een plekje om de Kerstdagen door te brengen. Het weer gaat goed worden hoorde ik vanmiddag.
Gisteren de film Once upo a time in Hollywood gekeken van Quinten Tarantino. Aardig, niet geweldig, maar goed genoeg om de 2.45 uur durende zit uit te zitten.

DINSDAG 24 DECEMBER
Vanochtend stralende zon en goede temperaturen. Als een speer richting de volgende verblijfplek gereden en dat is een voor ons bekende camperplek in Saint Pierre la Mer, dat ligt aan de kust in de buurt van Narbonne.

 Vorig jaar stonden we hier met Oud en Nieuw, maar toen was het gruwelijk koud door de harde wind. Nu is het verrukkelijk en na aankomst gelijk met Wally naar het strand gewandeld over paadjes waar ik vorig jaar nog met lieve oude Sjors wandelde. Whats life...

Twee bijna identieke foto’s van de oude Sjors vorig jaar en Wally dit jaar.
Wally is erg gefixeerd op vogels, loert constant naar ze, jaagt ze op....terwijl we nu in beschermd vogelgebied zitten. Luisteren op de fluit gaat ietsje beter gelukkig, maar net zo vaak gaat het mis. Arme vogels, gelukkig geen broedseizoen, dan had ik ’m aangelijnd.

 Affijn tijdens de wandeling lekker geluncht in de zon op terras in het dorpje. Daarna weer terug gewandeld en lekker onderuit in onze stoelen in de zon zitten koesteren.
Vroeg donker en koud hier, dus weer in de Dirkje bij de kachel. Gisteren begonnen aan de Engelse bejubelde serie Fleabag. Moeten er even inkomen, maar soms hilarisch en pijnlijk. Hou ik van...

EERSTE KERSTDAG
Vanochtend, stralende zon dus op tijd op pad voor een wandeling. Zelfde wandeling als vorig jaar met Sjors gemaakt, alleen nu via een omweg weer terug gegaan. Mooi gebiedje met kleine wijngaartjes hier achter de camperplaats. Temperatuur is heerlijk, ik schat zo’n 17/18 graden. Wally zag de kans om onder het schrikdraad van een paardenweitje door te schieten en begon de paarden op te jagen. De boef, dat beestje met zijn onschuldige grappige uitstraling is werkelijk nergens bang voor. Schrikt nooit ergens van van is zelden onder de indruk. Erge fijne eigenschap natuurlijk, maar een beetje meer voorzichtigheid zou soms ook wel prettig zijn.Ik hou het op jeugdige onschuld voorlopig. Gelukkig werkte het fluitje nu wel bij hem.

Met de altijd door de verrekijker loerende de Man op de achtergrond.

Vanmiddag zelf een lekkere Kerstlunch in elkaar geflanst en wat zitten luieren, daar is vakantie toch ook voor bedoeld.

Vanmiddag weer even naar het strand en zo zit eerste Kerstdag er al weer bijna op.

Ik voel me soms weleens schuldig dat we ’m zomaar peren deze dagen, maar dit wilden we al zó lang. Ging nooit omdat er altijd wel een reden was om thuis te blijven. Vaak moest ik werken, of eenzame ouders, of een zieke broer die het zo op prijs stelde om deze dagen samen te vieren. De broer leeft (helaas) niet meer en de ouders ook niet. Wat houdt ons nu nog tegen?

Zo meteen een Kerstdiner in elkaar draaien met een mooie fles rood, filmpje kijken en morgen richting Spanje.

Oh ja...vanmiddag een pelikaan zien vliegen en weer hordes kraanvogels. Ik herken hun geluid uit duizenden.

TWEEDE KERSTDAG.
Kerstdiner gisteren was heerlijk.

Vanochtend was het weer ouderwets koud hier met een krachtige wind. Die komt hoog vanuit de Pyreneeën hier de kust in zakken en is zéér koud en onprettig. Maakt niet uit, we gaan zuidelijk richting Spanje vandaag.
Net in Spanje gearriveerd en  nog even bij zo’n mega-supermercado boodschappen gedaan. Die zijn groot, groot....met name omdat ook veel Fransen hier speciaal voor naar Spanje rijden. Ze zijn stukken goedkoper dan de Franse supermarkten. Wijn en andere spiritualiën, zo veel en zo goedkoop. Ook nog even een nieuwe hondenlijn kopen voor Wally, die zat van de week zo fanatiek ineens achter een duif aan dat de riem gewoon brak.
Nu op een camping in Capmany, ook voor de broodnodige douchebeurt. Best een aardige camping, met wandelmogelijkheden voor Wally. Het waait venijnig, en buiten zitten is bijna niet te doen.
Morgen richting Figueres voor het Dalimuseum. Hoop dat de rijen niet dubbeldik staan zoals een paar jaar terug.

VRIJDAG 27 DECEMBER
Hele erge onrustige nacht, erg slecht geslapen door Wally. Die reageerde op alle hondenblaffen rondom de camping en dat waren er nogal wat over de hele nacht gelaten.
Vanochtend richting Figueres en maar hopen dat het rustig zou zijn in de rij voor het Dali-museum. Nou dat was het ook, binnen vijf minuten waren we binnen. Na goed een half uur was het hele museum barstensvol en kon je amper bij de kunstwerken komen, zo druk met mensen was het. Weet je,  ik weet natuurlijk best dat Dali een heel bijzonder en talentvolle kunstenaar was, toch viel mij op dat schilderen niet echt zijn grootste kwaliteit was. Hij imiteerde er lustig op los. Kubisme, Pointilisme, classisisme, expressionisme. Hij had echt weinig eigens de eerste helft van zijn carrière, pas later bleek hij een fantasie te hebben waar niet aan te tippen was. Toch een museum dat je gewoon gezien moet hebben, maar mijn hemel wat was dat druk.

Daarna doorgereden naar het beeldschone plaatsje Besalù en daar in de heerlijke warme zon zitten lunchen op een mooi plein.

 Wally heeft ontzettend veel bekijks in Spanje. Iedereen wil hem aanhalen en vraagt wat voor ras het is. Barbet? Nog nooit van gehoord. Perro d’aqua Francais? Nog nooit van gehoord. Mensen lopen zelfs van tafel op terras af om hem aan te raken. Ik waanzinnig trots natuurlijk .
We blijven hier vannacht. Een camperplak vlak bij het dorp met een aantal oude campers met vaste bewoners, ach prima hoor. Morgen weten we nog niet.

ZATERDAG 28 DECEMBER
Heerlijk geslapen, wel koud.
Vanochtend voor vertrek even met Wally beneden bij de rivier wat gewandeld in de vroegte, Zag de boef toch weer kans om achter een kat aan te rennen en bijna de weg op. Het blijft toch onberekenbaar zo’n jonge hond. Je staat doodsangsten uit soms..
Een prachtige rit door de bergen richting Rupit, wat een mooi dorp moest zijn met watervallen in de buurt. Uiteindelijk bleek he bijna file-rijden naar het dorp, zó druk. Geen zin in, dus doorgereden naar een ander dorp in de buurt, Tavertet. Schitterende tocht, die steeds steiler, smaller en hobbeliger werd. Ik vond het al raar, ik had toch op de site campercontact gezien dat er in dat dorp een camperplaats was met foto’s van hele grote campers. Hoe kunnen die hier in hemelsnaam naar boven gekomen zijn? Wij met ons bussie redden het tenauwernood. Later bleek dat dit helemaal geen weg was die op de kaart stond, dus niet voor gemotoriseerd verkeer. We hebben het gered, het was weer verdomde spannend, maar een prachtige tocht, met kloven en gieren en al.

Het weer is prachtig, typisch wintersport-zonnetje. Heerlijk fris met staalblauwe lucht. Vanaf de camperplaats naar het dorp gelopen voor de lunch. Het is toch altijd wat met ons en eten in Spanje. Hond mag hier nooit mee in restaurants, maar wel op terras....en daar werd alleen wat te drinken geserveerd. Ach we hebben volop proviand in de bus en heel de middag lekker buiten zitten eten bij de Dirkje, wat borrelen en genieten van de zon. Morgen gaan we wat zuidelijker richting kust. De Man wil minstens één keer in zijn leven het oerlelijke Lloret de Mar gezien hebben. Nou hij zal het weten....
Gisteren de laatste afleveringen gezien van Fleabag. Erg leuke serie,ontzettend genoten. Toch maakte het de torenhoge verwachtingen die ik had niet waar. Werd zo bejubeld als het beste van de afgelopen jaren...mwahh.

ZONDAG 29 DECEMBER.
Goed geslapen vannacht en vanochtend zat het hier potdicht van de mist.
Nu wel via de juiste weg uit het afgelegen en hoog gelegen dorp gereden, onderweg even boodschappen gedaan en toen door naar Camping Bon Repos aan de kust bij Malgrat de Mar. Deze camping was ons aanbevolen door iemand die ik sprak op een camperplaats op de heenweg. Prachtig moest het zijn met staanplaatsen op het strand. Nou dat wilden wij wel en dan heerlijk een paar dagen niksen. Nou mooi niet! Nog nooit van mijn leven zo’n droevige camping meegemaakt.Je moet eerst door de beveiliging om binnen te komen, dat is toch erg? Plaatsen aan het strand waren allemaal gereserveerd en de rest van de plekken waren ronduit droevig. Een hoog aso-bierbuikgehalte
(nou vlak ik ons zelf ook niet uit wat dit laatste betreft), geen zon en op en in elkaar. We hebben de camper gestald, zijn het strand op gegaan met Wally, wat gegeten in het ook al zo droefgeestige oord hier. Nog even douchen, filmpje kijken en dan morgenochtend zo snel mogelijk weg hier.
Waarheen? Nog geen idee....wel langs de kust, want de Man wil persé het wanstaltige Lloret de Mar gezien hebben. Ik vind het hier in Malgrat al zo ernstig erg...

MAANDAG 30 DECEMBER.
Ondanks het rumoer en de langs denderende trein, toch lekker geslapen.
Dit was zo’n bijzondere rare camping dat het ook wel weer grappig is. Mensen zitten hutje mutje voor hun megacamper hun sigaretjes te roken en biertjes te drinken, tewijl ze w.s alle voorzieningen aan boord hebben om ergens rustig en alleen te gaan staan. Ik wil eigenlijk niet meer zo oordelen hoe een ander zijn vakantie viert, maar ik verbaas me zo vaak.
Zoals gezegd vanochtend naar Lloret de Mar, en zal ik je zeggen dat ik het nog mee vond vallen. Best een stijlvolle boulevard met palmbomen. Niet dat het geweldig was, maar ook niet zo erg als we hadden voorgesteld. Daarna naar Tossa de Mar gereden en dat vonden we toch leuk. Beetje ouderwets badplaatsje. Vroeger veel kunstenaars gewoond of gewerkt. Chagall, Picasso....
Nu een (vergeleken met de rest ) tamelijk relaxed toeristenplaatsje.

Daarna een hele mooie kustroute gevolgd, prachtige goudgele strandjes met een azuurblauwe zee. Kunnen zo in een reisfolder , echt prachtig.

 Gegeten in Palamos….mwah, aardig, meer niet.
Nu op een leuk vrij slaaplekje in een bos ergens bij Llafranc.
Net even naar het strand met the Wall, die zich weer misdroeg door heel hard rennend en blaffend rondom 2 kleine kinderen te gaan rennen, die daar doodsbang van werden en hard gingen gillen, wat the Wall natuurlijk als een aanmoediging zag en nog gekker ging doen. Veel pijn en moeite om hem weer aan te lijnen. Puberhondjes zijn soms best frustrerend...

Gisteren de bejubelde film Joker gekeken. Genoten van de prachtige beelden, geweldige hoofdrolspeler en het eigenlijk dieptrieste verhaal. Aanrader!

DINSDAG 31 DECEMBER.
 Vannacht op een vrij plekje geslapen. Toch vind ik het altijd best een beetje eng. Ik verzet me er tegen hoor, en meestal slaap ik gewoon als een blok, maar toch....zo intens stil en donker.

Vanochtend naar Cadaques gereden, dat moesten we een paar jaar terug links laten liggen omdat én wij niet met Sjors op de camping mochten én omdat we met onze huurcamper geen parkeerplek konden vinden. Nu op oudjaarsdag niet veel beter. Druk, druk...had ik niet verwacht. Toch een vergelegen parkeerplek kunnen vinden.
Mooi plaatsje met witte huisjes die mooi afsteken tegen de staalblauwe lucht. Toch zeiden de man en ik tegen elkaar vanmiddag tijdens de lunch, dat we het ondertussen wel weten met al die idyllische plaatsjes. Je raakt er op den duur een beetje blasé van en buiten dat is het bijna altijd ontzettend druk in dit soort plaatsjes.

En weet je, ik heb het al eerder geschreven in de vakantie van afgelopen mei. Ik vind Spanje echt prachtig en toch voel ik me er niet altijd even prettig. Hoe dat komt?
Affijn, na Cadaques in één ruk door naar Frankrijk gereden en staan nu op een geweldige mooie plek aan het Etang de Leucate. Hier gaan we Oud en Nieuw vieren, waarschijnlijk liggen we dan al op één oor. Zijn we saai? Ja, we zijn saai...

 WOENSDAG 1 JANUARI.
Zoals voorspeld is de overgang van Oud naar Nieuw aan ons voorbij gegaan. Opa en oma lagen al voor die tijd in diepe slaap. Nog heel even wat geknal bij Duitse buren iets verder op, maar verder een hele rustige nacht. We blijven hier nog een nachtje. Het is hier prettig en het weer is prima.
Vanochtend stralende zon en zijn we eindelijk weer eens een flinke wandeling wezen maken hier langs het meer/etang. Erg mooi wandelen hier.

 Daarna de bus wat gekuist...wat een zand en stofbende zeg, maar weer voor even gekuist nu.
Lekkere lunch klaargemaakt met  hamburgers, salade en geroosterde asperges en een fles rosé.
Verder doen we even niets behalve wat lezen, internetten....
We zijn al bijna op het eind van de serie "Hidden", een spannende serie uit Wales, met prachtige landschappen en duistere personages. Toch pakt het me niet echt, vind het iets te voorspelbaar, maar ook weer te goed om te stoppen met kijken.

VRIJDAG 3 JANUARI.
Gisteren niets geschreven....het was niet bepaald een heuglijke dag. Wally had na ons vertrek van de camperplaats tot 3x toe de hele boel ondergekotst. De zitbank zelfs 2x en voorin de cabine liep het braaksel zo de versnellingspook en de handrem in. Buiten dat ik het natuurlijk zorgelijk en triest voor Wally vind, heb ik ook te doen met ons zelf. We hebben echt op het punt gestaan in één ruk naar huis te rijden. Zo goed en kwaad als het kan de boel schoongemaakt, even snel wat gegeten bij Macdonald, waar je ook niet vrolijk van wordt....en als een speer op zoek naar een camping om de boel binnen eens goed te kuisen.
Leuke kleine boerderijcamping gevonden, de bus gekuist en zelf lekker gedoucht....daar komt een mens van bij en daarom besloten onze vakantie toch maar voort te zetten. Wally voelt zich verder prima gelukkig. Waarschijnlijk weer iets ondefinieerbaars gegeten.
Vandaag gewoon weer met goede zin onze reis hervat. In de Provence/ Luberon zijn we nu. We wilden bij Bonnieux in de omgeving een wandeling maken door Forêt de Cedres. Zo gezegd , zo gedaan. Fijne wandeling....geen foto’s, mijn batterij was leeg. Daarna echt heerlijk gegeten in het prachtig mooie dorpje Bonnieux.

 Nu op een verlaten vrije plek in de bossen vlak naast een kapelletje en begraafplaats. Hoe luguber wil je hebben, ben toch al zo’n schijtert.
Hopelijk wordt dit verhaal vervolgd.....;-)

Bij dit kerkje en begraafplaatstje sliepen we vannacht, althans de man sliep, ik lag te waken...


ZATERDAG 4 JANUARI
Niet goed geslapen, zó stil dat je je eigen hartslag hoort. Toch wil ik het blijven proberen op dit soort plekjes, gewoon omdat het kan met onze bus en we anders wel gewoon de Kipcaravan hadden kunnen houden.
Vanochtend een mooie wandeling gemaakt langs een ingesleten kloof met riviertje in Buoux. Ach die Wally deed het zo goed deze keer. Hij moest absoluut luisteren en niet als een wilde rond gaan rennen, dat kon echt niet met deze wandeling. Alsof hij het begreep...bleef netjes op het pad en volgde ons zelfs over een smalle plank over de rivier. Het gaat helemaal goed komen met die jongen ,hoop ik.

Na de wandeling naar Roussillon gereden. Prachtig mooi plaatsje in okerkleuren, dat hier gedelfd (?) wordt.

Morgen gaan we een kleine wandeling maken door het okergebiedje hier. Nu alleen maar geluncht in de zon, en overnachten doen we op de camperplaats hier.

ZONDAG 5 JANUARI
Koud vannacht, ondanks de extra deken. We staan dan ook maar oogluikend toe dat Wally halverwege tussen in komt liggen.
Vanochtend de Sentier de Ocres gelopen. Korte wandelroute door een prachtig okergroeve. Je kijkt je ogen uit. Sprookjesachtig mooi.

Stairway to heaven...

Daarna naar Fontaine de Vaucluse gereden. Mooi dorpje aan een prachtige snel stromende groenblauwe rivier. Hier is de bron waar de Vaucluse ontstaat. Doordat het prachtig weer is én zondag, én wellicht de laatste vakantiedag is van de Fransen, is het stervensdruk. Ongelooflijk gewoon. Geen tafeltje meer te krijgen in de talloze restaurants die hier zijn.
Uiteindelijk na lang wachten toch ergens een tafel bemachtigd, ondertussen bijna naar van de honger.

Vannacht blijven op de aardige camperplaats hier bij het stadje.
We hebben de laatste avonden genoten van de wederom uit Wales komende serie "Keeping Faith". Niet spectaculair, maar we genieten van de leuke hoofdrolspeelster en een beetje ouderwetse Whodunnit-gehalte..

Ja en dan ben ik ineens gestopt met mijn dagelijkse schrijven. Waarom? Als ik eerlijk ben vond ik het allemaal nogal negatief wat ik schreef. Op één of andere manier kwam de stemming er niet lekker in bij mij deze vakantie. Verwend kreng vind ik me zelf. D’r zijn mensen die er een moord voor doen om zomaar lekker 3 weken naar het zuiden te trekken. Ik weet niet komt, misschien wat te overprikkeld, te vermoeid op vakantie vertrokken?

Na Fontaine de Vaucluse zijn we op weg gegaan naar Gigondas, omdat we daar wilden wandelen bij de Dentelles de Montmirail. Prachtig tandvormig bergketen (tje) temidden van de wijngaarden van Gigondas

Na de wandeling getwijfeld. Gaan we richting huis, of blijven we nog?
We gaan noordelijker rijden, hebben we besloten.
Nog één overnachting op een camping en ’s avonds overdacht wat we nu fout doen op zo’n vakantie als deze. Willen we teveel? Zijn we blasé aan het worden? Maken we teveel kilometers? Rusten we eigenlijk wel uit zo?
Feit is ook dat we een puberhond bij ons hadden, die constant aandacht/opvoeding behoeft.
Kortom, we gaan ons bezinnen hoe we het voortaan aan gaan pakken.
Volgende keer weer wat meer halleluja-verhalen..