Herfst in Harz...

Het traditionele herfstweekje met Dana Steven en Ayla was dit jaar naar het Harzgebergte. Voor één keer eens niet naar een wijngebied, wat niet weg neemt dat we natuurlijk wel een paar mooie flessen hebben opengetrokken bij het kampvuur ’s avonds. We kampeerden op een wat vervallen camping in het Polsterthal. Fikkie stoken geoorloofd, dus dat gaf de doorslag

Wat een schitterend mooi wandelgebied is de Duitse Harz. Daar kan je echt wandelen tot je er bij neer valt. Helaas is Wally nog te jong om de echt ruige wandelingen te doen, dus hebben we de afstand aangepast aan hem. Ik ben nog niet thuis of zit alweer te kijken wanneer we weer kunnen.

Op loopafstand van de camping lag dit heerlijke biologische restaurantje. Gelukkig was het na de dis en de nodige wijn een makkie om bergje af weer terug naar de camping te wandelen

Hier boven Wally die net achter het voormalige ijzeren gordijn in de DDR loopt. Mooie en interessante wandeling was het ook, zo langs de voormalige muur. Triest ook eigenlijk.

Even tussendoor over het kleine kereltje. Nou, die deed het goed, heel goed zelfs. Behalve dan die ene keer dat hij in een onbewaakt ogenblik door de dunne hondenstront aan het rollen was. Gevolg; een walgelijk stinkende bruine hond...die ook nog eens mee moest in de auto voordat wij hem op de camping konden wassen. Ja kamperen met een hond is soms best ingewikkeld...

Een groot deel van het Harzgebergte is slachtoffer van één of ander torretje dat bijna alle bomen kaalvreet. Soms een heel bizar gezicht al die kale bomen. Gelukkig overleeft de natuur hier ook weer en zie je alweer jonge aanwas tussen de dode bomen.

Ik moet me echt eens gaan verdiepen hoe ik nu Wally met zijn zwarte koppie en ook zijn zwarte ogen een beetje sprekend op de foto zet. Zo moeilijk, nu zie je alleen een zwart hoofd zonder nuances.

Mooi Skandinavisch houten kerkje in Bad Harzberg.

Bovenstaande foto’s, daar zit bijna 10 jaar tussen. Eerste foto is Sjors in 2010 op de precies dezelfde plek als Wally op de onderste foto.

 Tuurlijk valt er nog veel meer te vertellen over deze week. We hadden echt schitterend weer en het reuze gezellig samen. Ook hebben we erg last gehad van wasberen en muizen. Hele nachten waren die aan het rondscharrelen en knagen aan alles wat ze maar eetbaar leek. Bij Dana en Steven in de auto en caravan waren zelfs zakken met drop het doelwit.
We hebben ook vanaf een terras waar we zaten te eten iemand zien sterven, dat hakt er best in. Ongelooflijk dat, terwijl die man gereanimeerd werd, mensen gewoon doorgingen met het eten van hun Schwarzwalderkirschtorte, alsof er niets aan de hand was. Is dat de Duitse volksaard? Niet mee bemoeien? Ik weet het niet, maar ze lieten ook de wanhopig huilende echtgenote van die man aan haar lot over. Moest Ayla van 13 zo’n dame gaan troosten en haar hulp aanbieden. Raar tòch?

Okay, toch kijken we terug op een zeer geslaagde week in een prachtig mooi gebied.