Zilvermeer 45 jaar later...

Nooit doen! Althans niet als je er zo gevoelig voor bent zoals ik. 

Wij dachten een leuk nostalgisch (voor mij) weekend te gaan kamperen in het Zilvermeer. Ik heb als kind van 1966 tot 1975 daar bijna al mijn zomervakanties doorgebracht en in mijn herinnering was het een soort paradijs. Mijn eerste vriendjes en verliefdheden waren daar.

Tijd om na 43 jaar weer er eens te gaan kijken dachten we.

Allereerst was er een groot Dance-Music festival aan de gang....maar ach, dat vond ik eigenlijk wel leuk. Ik heb daar ook in mijn jeugd wat afgedanst op, wat in de ogen van mijn ouders toen, ongelooflijke kolere-herrie was. Nee, het was meer dat niets er meer uitzag zoals toen. Toen, een prachtige grote natuurlijke camping in de bossen omringt met vennen. D’r was toen ook best wat vertier, een openluchtbioscoop, een grote bar, speeltuin e.d, maar alles nog in bescheiden proporties. Nu echter is het hele bos en de vennen om de camping heen grotendeels opgeofferd aan allerlei soorten vertier. Klimparken, superglijbanen, boten, treintjes...noem maar op.

Ach, we hebben het samen best fijn gehad, en de camping ligt nog steeds mooi in de bossen, maar ik had de herinnering liever de herinnering gelaten.