Bretagne 2017

Afgelopen zomer zei de Man tegen mij dat hij dringend behoefte had om weer eens naar Bretagne te gaan.

Ik dacht toen gelijk; waarom wachten tot de zomer? We zijn ondertussen zo gepokt en gemazeld met kamperen in allerlei weersomstandigheden, dus waarom niet gewoon in januari een week of zo naar Bretagne? Zo bedacht en zo gedaan....

Nu valt het nog niet mee om in Bretagne een camping te vinden die ook in de winter open is, maar wat hebben we gemazzeld met deze camping. Rustig, aan het strand, en op loopafstand van het leuke dorp Locquirec in Finistère het meest Westelijke gedeelte van Bretagne.

Heb maar één klacht en dat is dat het behoorlijk afzien was in het sanitair van de camping. Koud, koud...en zo’n onvoorspelbare doucheknop, die alle kanten op spoot, behalve de goede. Kortom, het was elke avond en ochtend weer een waterballet, begeleidt met de nodige krachttemen.

 De eerste dag hebben we zelfs nog op het stand in de zon geborreld.

Vogeltjes voor de deur, voor mijnheer de Vogelaar.

Dag 2 hebben we een prachtige mooie wandeling gemaakt rond het eiland Ile Grande.

Onderweg ergens in een drooggevallen baai. Je vraagt je bijna af of dit niet gewoon kunst is i.p.v half vergane visseresboten.

Steenmannetjes.

Dag daarna bedacht dat het wel eens leuk zou zijn een wandeling te maken bij Pointe de Primél. Eenmaal daar wandelend kwam het ons wel allemaal héél erg bekend voor. Bleken we jaren terug precies de zelfde wandeling gemaakt te hebben, maar weer mooi, erg mooi.

Baie de Morlaix.

Voor een wandeling over het pad
 ’Sentier Des Douaniers’ langs de Côte Granite Rose had ik erg gehoopt op een zonnetje omdat dit de mooie, roze, bizarre rotsformaties extra zou benadrukken. Helaas alleen maar eventjes een wat flauw zonnetje, wat niet wegneemt dat dit werkelijk een adembenemende wandeling was, zó mooi. Ik kan me helemaal voorstellen dat het hier in de zomer een crime moet zijn qua drukte en wandelaars. Nu op een maandagochtend in januari was het zelfs niet stil.

Even tussendoor wat over meneertje Sjors. Dapper doet hij alles nog mee en de wil is er nog voor 100%, maar tot onze verdriet merken we toch dat hij een wandeling van meer dan 2 uur bijna niet meer trekt. Ook is zijn achterhand wat aan het verzwakken. Obstakels waar hij voorheen nog moeiteloos tegen op of overheen sprong, dat lukt hem nu niet meer. Mijn hart breekt dan, onze onverwoestbare Sjors is echt aan het inleveren nu...gelukkkig zwiept zijn staart nog steeds even vrolijk heen en weer en is zijn enthousiasme onveranderd, dus is dit meer mijn probleem dan zijn probleem, denk ik.

Op een sombere miezerige dag de stad Morlaix bezocht. Kleine maar aardige stad met die bijzondere Romeinse brug in het midden, en de vakwerkhuizen.

Man en hond.

Mooi knoestig gebouwtje onderweg. eerlijk gezegd heb ik geen idee meer waar dit nu was. Wel vind ik die Keltische bouwwerken en kerken altijd iets heel ontroerends hebben, door hun knoestige eenvoud ontroeren ze me meer dan de soms protserige andere stijlen.

Bovenstaande foto’s zijn gemaakt in Forêt de Huelgoat in het binnenland van Bretagne. Ook weer een mooie wandeling gemaakt door mooie rotsformaties, maar dan in een ander kader dan de zee.

 Chicken tonight. ;-)

Laatste foto van het strand bij Paris Touquet- Plage waar we vlakbij verbleven onze laatste 2 dagen, want het is toch wel een ontzettend eind rijden naar Bretagne voor zo’n korte vakantie en dan is het fijn om nog even een wat langere tussenstop te maken op weg naar huis.

Eindconclusie.
Het is ons weer geweldig goed bevallen zo dag of 10 winteren in de Scharrelkip. We hebben erg veel gewandeld, rond getourd met de auto, achterstallige films en series bekeken, gevogeld. Ook werkelijk alle soorten weer meegemaakt, van -7 vorst, tot aan een lekker zonnetje. Op de valreep ook nog een ontzettende storm toen we de laatste dagen op een camping in Montreuil sur Mer stonden. De scharrelkip stond te schudden op zijn grondvesten, maar ach....’t ouwe kreng kan wel wat hebben.

Nadeel van in januari op vakantie in Frankrijk is toch wel dat bijna alle restaurants gesloten zijn. Degene die wel open zijn, waren vaak niet direkt mijn eerste keus, maar ja....je hebt niets te kiezen.
We hebben zelfs een paar x ronduit smerig gegeten. Je denkt, hà  Bretagne,
 dat betekent veel verse vis e.d. Vergeet het maar, de diepvries draait overuren in de restaurants deze periode in Bretagne. De opmerking van ons was dan ook vaak; "gelukkig hebben we de wijn nog". Het heeft de pret echter niet mogen drukken hoor.