Drenthe.

We hadden meerdere doelen voor deze mini-vakantie. We wilden de goddelijke kroketten proeven bij Cafetaria Prinsen, we wilden naar het Drenths Museum omdat daar een tentoonstelling was van de  Peredvizhniki  groep en we wilden ook nog eens naar Leeuwarden voor de Alma Tadema- tentoonstelling. Kortom een behoorlijk hoeveelheid Schone kunsten in 3 dagen.

Uiteindelijk hebben we Leeuwarden op het laatste moment laten vervallen. Het zouden anders wel érg jachtige dagen worden, er moet tenslotte tussendoor ook nog flink gewandeld en gegeten worden.

Ons plekje op Natuurkampeerterrein Borger. Prachtig plek midden in de bossen. Erg rustig, met maar een paar medekampeerders op ieder een eigen veldje.

Vanaf de camping liepen er allerlei wandelpaden door de prachtige omgeving ( Hondsrug)

Meneertje Sjors ook weer van de partij. Ik maakte me nog best zorgen, omdat het zou gaan vriezen ’s nachts. Het is tenslotte al een oud kereltje en erg veel vet op zijn botten heeft hij ook niet. Isolatiemat op isolatiemat, daar boven op zijn lekkere zachte kussen...alle ventilatiegaten van de Kip dicht geritst en hopen dat hij een dekentje over zich heen zou accepteren. Dus niet...

Dus wij regelmatig tijdens onze nachtelijke ouderdomsplasjes even voelen of hij niet te koud werd of bibberde. Niks van dat al, pas tegen de ochtend kwam het lekker tussenin liggen. Vanaf nu is meneer Sjors officieel een expeditie-hond.

Als je dan toch vlakbij Borger bivakkeert, dan moet je ook naar de Hunebedden. Blijkt dat toch een deceptie te zijn, veel kleiner dan verwacht.

Een heuse expeditie-hond verdient wat extra foto’s op dit blog.

De Scharrelkip vanmorgen. Het vroor dat het kraakte. Zonnetje erbij..heerlijk.

Op de heenweg wat omgereden om ons te laven aan de kroketten van Rien Prinsen en zijn echtgenote. Ik ben altijd al een echte krokettenfreak geweest. Het enige wat ik vaak mis tijdens vakanties in het buitenland. Je snapt dat Cafetaria Prinsen voor mij de hemel op aarde is. Perfect zijn ze daar, we hebben er samen 13 op, de één nog lekkerder dan de andere. Daarbij is Rien Prinsen ook nog eens een wijnliefhebber met een klein maar heel fijn assortiment. Zit je aan zo’n goddelijke kroket met een heerlijk glas Pinot Noir...kan het beter?

Leuk is ook dat ondanks al die culinair hoogstaande kroketten het toch een gewone snackbar is, waar de plaatselijke bevolking gewoon hun "Patatje Oorlog" komt nuttigen. Heel erg gemengd publiek dus, wat leuke gesprekken oplevert als je daar als Randstedelijke snob met je glas wijn in de hand je Parma di truffelkroket zit te verorberen.

Dan de Peredvizhniki- tentoonstelling in het Drenths Museum. Zo ontzettend mooi, dat de tranen me soms in de ogen sprongen. Foto’s doen deze prachtige kunstwerken echt te kort. Ga dat zien. Tot April is de tentoonstelling daar, en de vaste collectie van het museum is ook de moeite waard.