Sächsischer Schweiz en meer...

Waar een schilderij je al niet kan brengen. Een paar jaar terug zag ik, tijdens een zoektocht naar info over Dresden, dit schilderij voorbij komen op internet.

 

Het intrigeerde me vooral door het mooie landschap. Na een verdere zoektocht bleek dit schilderij gemaakt te zijn door Caspar David Friedrich in 1818 en na nog wat verder zoeken bleek dit geschilderd te zijn in het nationale natuurpark "Sächsischer Schweiz" in de deelstaat Sasken. Het voormalige Oost Duitsland, vlakbij de Poolse en Tjechische grens. Heb dit toen in gedachten opgeslagen voor ooit.....

 

En het "ooit" was deze september dan aangebroken. Er is weinig info beschikbaar over dit natuurgebied. Ik moest het doen met een wandelkaart en wat summiere informatie uit de Trottergids en een ANWB-gidsje.

Daarbij was dit ook voor het eerst een tamelijk grote reis met onze bejaarde Scharrelkip en ik moet zeggen dat ik me geen leuker vakantie-huisje kan voorstellen dan ons mini-Kipje op wielen. Hoewel klein, toch voor ons reuze riant vergeleken bij de tent. Wat wel ietwat tegenviel is de reissnelheid met zo’n ding achter je auto. Waar je met een gewone auto of een buscamper binnen 4 uur bent, dat duurt met een auto/caravan combinatie beduidend langer.

Onze standplaats voor 9 dagen was Bad Schandau aan de rivier de Elbe. Hier de Elbe bij avond.

Onze camping was de Ostrauer Muelhe. Was eigenlijk een verschrikkelijke lelijke echte ouderwetse Oostblok- camping met maar een paar mooie plekken maar die waren helaas bezet. Omdat het een behoorlijk druk bezocht gebied bleek te zijn, hadden we geen keus en konden we niet al te kritisch zijn over ons plekje. Uiteindelijk zijn we die week 3x verplaatst met ons Kippie op de camping. Op dag 3 hadden we eindelijk het mooiste plekje van de camping geannexeerd en hebben we hier de rest van de week heerlijk gestaan.

De dag er op een mooie wandeling gemaakt in het natuurpark langs een riviertje. Wat wel tegenviel was dat het overal wel toegankelijk was voor honden, maar dan wel aan de lijn. Geen optie voor onze Sjors. We zijn dan ook behoorlijk burgerlijk ongehoorzaam geweest deze week. Wel aangelijnd zodra we andere wandelaars zagen aankomen. Eerlijk gezegd, loopt dat niet echt erg ontspannen zo.

Hier onderweg naar de Grote Bastei, waar we helaas strandden omdat we ons verkeken hadden op de Klettersteige die we moesten nemen om daar te komen. Dat gaat alleen met een hond die je op je rug kan nemen. Dat lukt niet met 35 kilo, schoon aan de haak.

Ondanks dat we de tocht moesten afbreken was het toch de moeite waard. Mooi uitzicht op de Elbe.

Wandelschoenenselfie aan de Elbe.

Ook nog een dag naar Tjechië geweest, dat lag maar zo’n 12 kilometer verder op. Daar een mooie wandeling gemaakt door de Edmundsklamm.

Alwaar we halverwege ook weer voor een verrassing kwamen te staan. Doorgang verder door de kloof ging alleen met een roeiboot met begeleiding. Sjors mocht mee, maar dan wel gemuilkorft. Tja...wel geprobeerd dat ding om te doen bij Sjors, maar binnen een zucht en een scheet had meneer zich hier uit gewurmd. De begeleider van de boot kneep een oogje dicht en we mochten mee, mits Sjors op het voordek bleef liggen. En dat deed hij netjes......totdat we onder een waterval door voeren. Grote paniek, trillen als een rietje. Om hem dan weer liggend op het voordek te krijgen was niet makkelijk. Kortom, het was een enerverend vaartochtje, maar wel ontzettend mooi.

We besloten om de terugweg niet weer door de kloof te doen, maar via een omweg binnendoor.

En dan soms, trek ik het niet meer en dan moet de Man mij zonodig op de foto zetten op mijn zwakste moment. ;-)

Grappig was ook dat het in het Duitse gedeelte van het natuurpark redelijk beschaafd en een rustig soort toerisme was. Zodra je echter de grens over ging naar Tjechië werd je overvallen door allerlei kitscherige, afschuwelijke souvernierswinkels en veelal geexploiteerd door Chinezen. Rare gewaarwording zo midden in een natuurgebied, maar dan weer zó raar, dat het weer leuk was.

Na al het natuurgeweld is het tijd voor een dagje cultuur. Bezoek aan de stad Dresden. Platgebombardeerd in de 2de wereldoorlog en weder opgebouwd in de oude staat.

 

Dresden vond ik erg mooi, stijlvol en chique..

De dag erop hadden we een wandeling gepland naar Affensteine, het gedeelte van het park waar het schilderij van Friedrich geschilderd is. Ik had het in mijn kop om precies op díe plek een foto te maken van Ron. Ons weer verkeken op de wandelroute, die ging weer over en langs klettersteige. Ron is nog een stukje vooruit gegaan om te kijken of het mogelijk was met Sjors, maar helaas...

Desondanks toch weer een heel mooie en behoorlijk pittige wandeling.

Daarna is het altijd goed toeven op een terras met de best goede Sachsischer streekwijn.

Onze grote vriend.

De volgende dag tijdens een wandeling kwamen we dit uitzichtpunt tegen. Lijkt een ietsiepietsie op het uitzicht van het schilderij. Als alternatief dan maar..

Pirna.

Waar we naar toe gingen voor een bezoek aan het DDR-museum, maar wat zo’n alleraardigst stadje bleek te zijn dat we op de terugweg in de auto tot de conclusie kwamen dat we het museum helemaal stikvergeten waren.

Tijd om ons weer wat westwaarts te verplaatsen. Omdat we nog nooit de Rijn gezien hebben in Duitsland en ook omdat weer eens snakten naar écht goede wijnen, zijn we richting Mittelrhein vertrokken. Aardige camping gevonden aan het riviertje de Lahn.

Tijdens een wandeling gemaakt. We boffen overigens ontzettend met het weer, de hele vakantie al. Overdag rond de 20 graden, ´s nachts lekker koel.

De enige dag dat we wat regen hadden zijn we met de auto gaan toeren langs de Rijn. Uiteraard breng je dan ook een bezoek aan "Loreley".

Jammer van het sombere weer. Ik weet niet of ik daardoor juist kan oordelen over het gebied. Toch vind ik het Ahrtal, de Moezelstreek zoveel lieflijker en charmanter dan de Rijn.

Twee x Limburg an der Lahn. Leuk stadje in de buurt van onze camping. Heel raar vond ik dat er in de hele toeristische stadje bijna alleen maar Italiaanse restaurants waren.

Vanaf de camping door de Ruppertsklamm gewandeld. Heel pittig, ook voor Sjors. Hield soms mijn hart vast. Beest is toch al bijna 11jaar, maar hield zich kranig. Wanneer houdt het op met hem, denk ik wel eens somber. Maar vooralsnog wandelt hij nog dapper en onvermoeibaar mee.

 Hier zicht op de camping tijdens de terugweg van de wandeling.

 

 

Dan eindig ik meestal mijn vakantieverhaal met een collage van de genuttigde wijnen en etenswaar. Ware het niet dat ik deze keer niet altijd foto’s heb gemaakt. Gewoon geen zin en toch ook wel omdat het eten er niet altijd even appetijtelijk uit zag. We hebben best aardig gegeten doorgaans, ook wel bar slecht soms. Japans in Dresden. Jakkes!

Topper was deze keer Rudesheimer Schloss. Prachtige wijnkaart, heerlijke streekgerechten en bijzondere atmosfeer. Fotootje dan maar...

Resumé....we hebben 2 heerlijke weken gehad. Scharrelkippie vinden we zo überknus, dat we blij waren dat het om 20.00 uur al donker was en we binnen konden zitten. Lampjes aan, transistorradio ( wat is dat in hemelsnaam denkt de jeugd) aan, lekker flesje er bij en dan scrabbelen of heerlijk achterstallige films ( Boyhood) of series kijken ( Les Temoins) Aanrader!!!

Sächsischer Schweis was prachtig, vooral om te wandelen. Je wandelt er echter niet alleen, heel druk bezocht gebied.

En voordat ik het vergeet...

Ik had de Man beloofd een foto te plaatsen hoe hij zicht ontpopt tot sterrenkok tijdens de vakantie. ;-)

Ik ben niet zo van het koken tijdens de vakantie, doe ik het hele jaar al De Man weigert doorgaans het hele jaar maar één stap in de keuken te zetten, maar in de vakantie.....Er geht los!!