Engeland en Wales 2014.

Allereerst begin ik te vertellen over het debacle van mijn voor de vakantie aangeschafte Canon compactcamera. Die was dus 2 dagen na aanschaf al kapot en kon niet tijdig gerepareerd worden...en omdat ik me helemaal ingesteld had deze keer niet zo’n zware camera mee te nemen baalde ik ontzettend. Gelukkig was daar de lieve Marien die mij zijn compacte Lumix met superzoom wilde uitlenen. Heel erg wennen zo’n superzoom en ook het Fisheye-effect als je juist niet inzoomt was wennen, maar Marien; Heel erg bedankt! Als de foto’s niet van goede kwaliteit zijn komt dat deze keer echt door onkunde van mij.

Voor zover dit. Nu de vakantie...
We hebben de eerste paar dagen opgereisd met JP en AM, die ook naar het Verenigd Koninkrijk wilden. Zij trokken daarna via de Zuidkust richting Cornwall, en wij wilden Wales bezoeken.
Wales heb ik voor het laatst gezien toen ik puber was, toen nog samen met mijn ouders en broer(tje). Maakte toen ontzettend veel indruk op me.
Ik had thuis al een globaal reisschema gemaakt, waar we vervolgens meestal van afwijken. Deze vakantie hebben we ons keurig aan het schema gehouden, dus ( bijna) alles bezocht wat we in de planning hadden.
Het weer was voor Engelse begrippen redelijk te noemen. Zelfs soms wat zon gehad, uiteraard veel mist en misschien 1 á 2 verregende dagen. Niets te klagen. Je gaat niet naar GB om te bruinen tòch..
Verder verslag doe ik tussen de foto’s door.

We zijn begonnen met een nachtje op een camping in Bleriot Plage, vlakbij Calais. Konden we de volgende ochtend op ons gemak inchecken op de ferry naar Dover. ’s Middag nog pompeus geluncht bij Sole Meuniere, waar we door een misverstand ineens een schaal met 48 oesters voorgeschoteld kregen, maar die sleurpen heerlijk weg...geen probleem voor ons.
’s Avonds nog een lekkere wandeling over het strand gemaakt met Sjors.

De vogelmannen met kijker bij vertrek vanuit Calais met de ferry.

De eerste 2 nachten in Sussex vlakbij het stadje Rye op een camping gestaan. Leuke ontspannen camping met gemoedelijke eigenaren. Natuurlijk ook Rye bezocht, blijft een leuk stadje om de vakantie mee te beginnen. Heerlijk buiten op terras gegeten bij The George, waar ze zowaar ook een leuke wijnkaart hadden. ’s Avonds nog een mini-bbq bij de camper. (zie foto)

Nog een leuke wandeling gemaakt in de omgeving van Rye. Honden los, nergens een probleem! Ik had me over een paar dingen erge zorgen gemaakt. Het eten, wijn uit de tap (bbrrr), de hond (on)vriendelijkheid, het weer, de overgeorganiseerde grasmattencampings...en dat alles is me 100% meegevallen. Een beetje doemdenken zo nu en dan kan geen kwaad. ;-)

Zondagochtend vertrekken Ron en ik richting Wales, en JP en AM gaan richting Brigthon. We spreken af elkaar weer over een dag of 13 te treffen in Bath.
Foto hierboven is gemaakt tijdens een wandeling in het prachtige nationale natuurpark Brecon Beacons. In Wales zijn er volgens mij meer schapen dan mensen. Ik was bang dat Sjors ze zou gaan opjagen, maar dat viel mee. Wat hij wel deed, tot mijn grote verdriet,  is schapenpoep eten. Het gevolg was dat ’s nachts de camper was vergeven van de stank van onze heftig flatulerende Sjors.

Waren 2 leuke dagen in Zuid-Wales. Prachtig gebied, waar eigenlijk niets anders te doen is dan eindeloze wandelingen maken.

Onderweg naar Noord-Wales kwamen we soms bergwanden tegen helemaal begroeid met deze lila rhododendrons. Mooi gezicht, maar naar wat wij begrepen wordt dit meer als een plaag gezien in Wales. Deze struiken zorgen ervoor dat er in de omgeving niets anders meer wil groeien. Ze zijn ze liever kwijt dan rijk.

We wilden een paar dagen in het nationale park Snowdonia verblijven, om o.a de hoogste berg van Engeland/Wales te beklimmen. De Snowdon....

Noord Wales, is prachtig ruig, leeg en knoestig. Geen lieflijke dorpen, maar stoere huizen van graniet, minder verfijnde restaurants en pubs, ook is de bevolking wat minder gepolijst dan in het zuiden....en hééél erg veel wandelaars. Dat is toch wel de nationale hobby in GB geloof ik.

Hier zijn we op weg naar de top van de Snowdon, en waren we nog vol goede moed en overtuigd dat we de top gingen halen. De heenweg volgden we de Minerstrack, die ging in het begin langzaam maar gestadig omhoog. Toen kwam er dikke mist en begon het klauteren. Zagen amper het pad, en moesten vertrouwen op Sjors, die het pad meestal op geur volgt. Ook luisteren naar andere wandelaars die je wel hoorde maar niet zag. Uiteindelijk waren we nog amper 20 minuten van de top...maar hebben het opgegeven. Teruggelopen via het Pigtrack-pad dat ook erg zwaar was en bijna niet te zien. Ik had zwabberbenen van vermoeidheid, ging vallen na  zo’n vijfeneenhalf uur klauteren.
Kortom...mislukt deze missie. Conclusie na evaluatie ’s avond bij de borrel; onze doelen wat minder hoog stellen, voortaan en wandelingen maken waarvan we zeker weten dat we ze aankunnen. Dat is beter voor de eigenwaarde. ;-)
Maar achteraf gezien vond ik het toch wel een heel avontuur. Jammer van de mist en dat de accu van mijn toestel leeg was, dit is dus de enige foto.

Affijn, na een paar dagen in het hoge bergachtige noorden, hadden weer behoefte aan de zee.
We zijn naar het schiereiland Lynn Peninsula gereden en daar een simpele maar leuke camping gevonden met zicht op zee. Hier is het nog echt "Welsh". Waar overal in Wales alles in het Engels en Welsh staat aangeven. Hier niet. Zelfs jonge mensen onder elkaar spreken hier Welsh. Leuk vind ik dat. Bijzondere taal ook, leek wel Arabisch. Trots volkje ook die Welshman. Terecht!

Even nog terug naar Snowdonia, naar het plaatsje Beddgelert. Toen ik hier als puber met mijn ouders was heb ik tranen met tuiten gehuild bij het graf van de hond Gelert. Deze Deerhound was van de koning van Wales en moest het wiegje bewaken met het koningskind er in. Op een dag kwam de koning thuis van de jacht en trof het wiegje aan zonder kind. Gelert zijn bek zat onder het bloed. De koning bedacht zich geen moment en schoot Gelert dood. Door het gekrijs van de stervende hond begon er een stukje verderop een baby te huilen. De koning spoedde zich naar de baby en zag bij het kindje een doodgebeten wolf liggen. Gelert had het kindje dus gered i.p.v vermoord. De koning was hier helemaal stuk van en heeft een mooie grafperk aan laten leggen voor de dappere Gelert.
Stom genoeg zo’n 40 jaar later sta ik gewoon weer te janken bij dit graf. Herinneringen, ik weet het niet..
Wel begrijp ik nu natuurlijk dat dit een verzonnen legende is...maar desalnietemin vond ik dat onze Sjors moest poseren voor het graf en het beeld van Gelert. ( zie foto boven)

  Gewoon een aardig plaatje gemaakt in Caernafon.

Weer Caernafon, waar we heerlijk buiten hebben zitten lunchen op een bijna Frans aandoend terras.

Sjors op het kiezelstrand van Lynn Peninsula.

Op camping Tyr Bach in Pistyll. Zo stil daar dat Sjors gewoon los kon.

Alle wandelpaden zijn wel afgesloten met hekjes en trappetjes in GB. Gelukkig voor onze jonge God is het nog steeds geen probleem hier overheen te springen.

Zonsondergang vanaf de camping.

Tijd om weer ietsje zuidwaarts te trekken. We kwamen langs het dorpje Portmeiron. Ongelooflijk kitsch en nep. Bijna Efteling-achtig. Een dorpje aan zee gebouwd naar Italiaans model. Wangedrocht was het idee van een rijke man in de vorige eeuw, met een voorliefde voor Italië. Trekt busladingen vol bezoekers. Maar ach, ook wij wilden even kijken.

Nog eentje dan..

Deze prachtige camping Cae Du in Rhoslefain werd de rustplaats voor een paar dagen. Kan je je een mooier plekje voorstellen?
Wij zagen hier ’s avonds tijdens zonsondergang de dolfijnen buitelen in de zee. Zo mooi!

Deze foto is weer gemaakt tijdens een te hoog gesteld doel. Het beklimmen van de magische berg de "Cader Idris". De legende gaat dat degene die op deze berg de nacht doorbrengt óf nooit meer ontwaakt, óf een dichter is, óf gek wordt. Gelukkig misschien wel dat wij (ik) na een anderhalf uur klimmen de moed al opgaven en onverrichter zaken terug keerden.
Wie weet waar we voor behoed zijn...

Tijd om weer een stukje zuidwaarts te trekken, want de mooie kust van Pembrokeshire stond ook nog op het programma.

In St David’s hebben we uiteindelijk nog een paar dagen gestaan. Het kleinste stadje van GB, maar met een inmens grote kathedraal en een prachtige kustlijn.
Hier eindelijk een wandeling gemaakt die ons geen moeite kostte. Alleen krijg ik het op die kliffen juist weer op mijn heupen met Sjors, die moet van mij dan op het pad blijven...en leg dat maar eens uit aan een Gordon Setter.

En toen was het alweer tijd om naar Bath te gaan waar we op een dichtbij liggende camping met JP en AM hadden afgesproken. Eerst natuurlijk dikke zoenen en omhelzingen en honderduit vertellen over onze ervaringen van de afgelopen dagen. Zij hadden het wat minder getroffen met het weer in Zuid- Engeland, maar ook heel veel moois gezien.
De volgende dag eerst Sjors flink moe gemaakt en daarna met de bus naar Bath. Wat een sfeervolle stad met leuke winkels, restaurants en prettige ontspannen sfeer. Zelfs de straatartiesten waren er van topniveau. Lekker op de binnenplaats geluncht bij Carluccios, en we vertoefden even in Italiaanse sferen.

De dag na ons bezoek aan Bath, moeten we alweer richting Dover voor de terugtocht. De tijd vliegt.

Een mooie zonnige terugreis op de boot. We besluiten nog één nachtje te verblijven op de zelfde camping waar we op de heenweg ook gestaan hebben. Sowieso om nog een keer ergens op z’n Frans te eten, want hoewel het overal reuze mee viel qua eten, miste ik het Franse terras/wijn sfeertje soms best.
Grappige is dat we juist die avond in een restaurant  terecht kwamen dat voldeed aan alle vooroordelen die sommigen over Fransen hebben. Een hysterisch overpannen eigenaar, die ons gewoon niet wilde begrijpen, met alle misverstanden van dien. Maar allez...we hebben lekker gegeten en de wijn was klasse.
De volgende ochtend een zonnige heerlijk wandeling gemaakt over het strand, nog heerlijk geluncht bij Le Jardin d’ Lou Sa en toen in één ruk naar huis.
Tot slot nog een collage van het genuttigde eten en drankwaar deze vakantie.

Was een hele aangename vakantie, waarin veel van mijn vooroordelen over GB zijn weg genomen. Ontzettend vriendelijke mensen, honden zijn er heilig. Onze Sjors was altijd de aanleiding voor een leuk gesprek. Gek genoeg kende bijna niemand het ras.
Mooie natuurparken, waar het soms in het weekend file lopen is, zó druk.
De eerst paar dagen in Sussex gaven mij constant het gevoel in een Engelse t.v-serie beland te zijn. Zo kneuterig en Beatrix Potter-achtig. Wales was stukken ruiger. Echt een outdoorparadijs.
Voor ieder die gaat kamperen in GB raad ik de Coolcamping gidsen aan. We hebben werkelijk op juweeltjes gestaan. Wel vaak zonder stroom, zelfs geen telefoonbereik...en soms wel héél primitief sanitair.
Ik zal wel een heleboel vergeten zijn op te schrijven in dit verslag, maar heb het heel snel uit mijn blote hoofd gedaan. Vul ik eventueel later nog wel aan.