Een weekje winteren in de Elzas.

Terwijl ik hier aanstalten zit te maken voor een vakantieverslag van deze week, bedenk ik me hoe weinig ik eigenlijk nog schrijf op dit blog. Komt w.s toch door Facebook. Mocht er zich wat leuks of bijzonders hebben voorgevallen in je leven is dat toch het medium waar je het als eerste meldt ( alhoewel ik soms een beetje moe ben van FB, maar dat is een ander verhaal...), en waarom zou je hier dan nogmaals je verhaal vertellen?
Laat ik dan maar doen alsof het een soort vakantiealbum is, met foto’s en verslagen om later nog eens mijmerend naar terug te kijken. Daar is Facebook dan toch te vluchtig voor.

Maar goed. De Elzas is het deze winter geworden. Omdat we zin hadden in sneeuw, niet te ver wilden rijden, en omdat we het er altijd zo ontzettend sprookjesachtig mooi vinden. Om de veelal overheerlijke wijnen en de zware, maar niet te versmaden keuken. Kortom, de Elzas heeft alle ingrediënten in huis voor een mooi weekje.

Verder verslag doe ik tussen de foto’s door.

Ons gehuurde vakantiehuis in het gehuchtje Giragoutte vallend onder gemeente Labaroche. Bijzonder idyllisch huis, van alle gemakken voorzien en nog geen 10 meter van het bos verwijderd.

Raar, maar waar. We zijn nu al voor de vierde keer in de Elzas, maar nog nooit in Colmar geweest.
Deze week dus wel. Mooi hoor, daar niet van. Toch geef ik de voorkeur aan de wat kleinere wijndorpen in Haut Rhin.

We gingen o.a voor sneeuw, maar daarvoor moesten we het toch wat hogerop zoeken.

Omdat alleen op een bepaalde hoogte sneeuw lag, hebben we maar wandelend een langlaufloipe gevolgd.

Typische Elzas/ Vogezen foto in de winter. De toppen van de bergen in de zon en de dalen gehuld in nevel en mistflarden. Prachtig.

Binnenkant vakantiehuis met een ( zoals altijd) etende ik

.

Ook nog een wandeling gemaakt door de wijngaarden van Kientzheim. Mooi, maar door de mist zagen we weinig

.

 Beetje een spookachtig sfeertje wel...

On the top of the world.

We moesten en zouden naar de top van de berg "Hohneck" lopen....maar het waaide daar ontzettend en het was snijdend koud. Bovendien waren er hele ijzige afgronden daar en durfde ik Sjors daarom niet los te laten.

Doen we ooit nog wel eens in een ander jaargetijde.

Zomaar een kleurig binnenplaatsje ergens in Riquewihr.

De onschuld zelve lijkt het.......ware het niet dat hij net voor deze foto, terwijl wij in de Leclerc boodschappen deden. Hij even in de auto moest wachten en ondertussen 2 baquettes, 2 chocoladecroissants en 2 millefeuilles uit de boodschappentas heeft gepikt en verorberd. 

Niedermorschwihr, mijn lievelingswijndorp.

Kort verslag deze keer. Eigenlijk helemaal geen verslag als ik het terug lees, maar volgende vakantie beloof ik beter. Even nog wat over het eten.
Elke dag hebben we "op restaurant" geluncht en ik had me voorgenomen deze keer al die typische Elzasgerechten die ik nog niet eerder gegeten  heb te nemen. Kugelkopf, Baeckeoffe, Presskopf...
Nadeel of voordeel, het is maar hoe je het bekijkt, is dat in januari héél veel restaurants gesloten zijn en die dan open zijn zitten vol met Franse werk-en zakenlui die de plat de jour komen nuttigen. We hadden dus niet altijd veel keus. Soms viel het eten mee, maar soms ook erg tegen.
De volgende twee restaurants hebben we wel geweldig gegeten. Buiten het goede eten waren het ook onzettende übergenoeglijke typische Elzas zaken. Ik wil ze jullie niet onthouden.

http://www.trotthus.com/ In Riquewihr.
http://www.caveaumorakopf.fr/ In Niedermorschwihr.

Tja, en dan de wijnen. Ook heel verschillend in kwaliteit. We hebben pareltjes gedronken. Een belachelijk goedkope Pinot Blanc van Emile Schwarz die geweldig was, maar ook een  veel te dure riesling Grand cru waarvan we bijna twijfelde of er stiekem niet iets anders in de fles gestopt was.
De laatste dag mijn (kleine) auto nog even volgeladen met wat mooie flessen bij Cave de Turckheim. Nog net een stukje vrijgelaten voor Sjors...en op naar huis. Tevreden en uitgerust.