Kampeerweekend Vechtdal.

Nadat we bijna de halve zomer ons geliefde tentje en aanhangwagentje hebben uitgeleend, en nu dus eindelijk al onze spullen weer bij elkaar hebben, zagen we dit weekend onze kans schoon er nog een kampeerweekend tegenaan te gooien.
Ik had me van te voren suf gezocht naar een mooie natuurcamping met direkt vanaf de camping loslaat mogelijkheden voor Sjors. Ik heb geen zin om eerst nog een tijd met een aan de riem sleurende hond te gaan lopen of een kwartier of langer in de auto te moeten rijden voordat hij los kan.
Een natuurcamping op Landgoed Vilsteren is het geworden. Even een belletje gepleegd met de aardige beheerder van het landgoed en deze verzekerde me dat het eigenlijk niet mocht een losse hond, maar dat hij een oogje dicht zou knijpen en het bij een waarschuwing zou laten.

Echt een paradijselijk kampeerterrein op Landgoed Vlilsteren. Geen stroom of andere luxe, alleen een sanitairblok.

Zoals gebruikelijk eten wij de eerste avond kaasfondue.

Zo’n honderd meter achter de camping lag een schitterende ven met glashelder water.

De eerste nacht was fris en nat, en Sjorsie vond het nodig om steeds boven op me te gaan liggen waardoor ik soms bijna gewurgd werd in mijn slaapzak. Bijna de hele nacht hoorden we de regen tegen het tentdoek kletteren en dit hield de hele dag niet meer op. Optimisten als we soms kunnen zijn, hebben we ons niet laten weerhouden een mooie wandeling door het Vechtdal te maken.
Na afloop van de wandeling vonden dat we wel een lekkere lunch en borrel hadden verdiend. In het mini-dorpje Vilsteren had je Herberg de Klomp, en daar hebben we heel wat glazen wijn, koppen koffie en ander lekkers genoten. Tja, we zijn dan kampeerders en houden van wat ontberingen, maar een beloning moet wel aanwezig zijn.

Oude kluizenaarswoning onderweg in het Vechtdal. Kwam mooi uit om even te schuilen voor de regen.

Voordeel van regen tijdens een wandeling is dat je werkelijk niemand tegen komt.

Alweer een hele frisse nacht. Alles wordt toch behoorlijk klam en nattig tijdens zo’n vochtige dag en nacht, maar we blijven lachen en zeggen tegen elkaar; " we hoeven dit niet te doen, we kunnen zo naar huis als we willen".
Maar toch zijn we blij als zaterdagochtend de zon in volle glorie schijnt. lekker onbijten in de zon en daarna op naar een heidegebiedje in de buurt voor een flinke wandeling met Sjors.

’s Middags was er een blaasmuziekfestival in Ommen. Leek ons wel leuk. Ik durf het bijna niet te zeggen maar ik kan soms heel erg ontroerd raken door "bloasmuziek", vooral als ze wat melancholischer repertoire spelen. Ja, wij worden oude lullen zo langzamerhand...maar leuk was het wel in Ommen. Wat overigens op zich een bijzonder lelijk en saai stadje is. Geen aanrader verder.
s’Avond nog wat gegeten bij Herberg de Klomp en dan gaan we onze laatste nacht alweer in.

De boel weer opgebroken vanochtend. We raken steeds beter op elkaar ingespeeld en vechten elkaar niet meer letterlijk en figuurlijk de tent uit. Op de terugreis nog even op de koffie geweest bij Guus en Margriet die een schattig huisje gehuurd hebben de komende weken in Bathmen. En dat zit het er weer op.
Het vliegt voorbij zo’n lang weekend. Wederom hebben we we erg veel leuks gepropt in deze dagen Gevolg is dan meestal dat we doodmoe thuis komen...maar wel voldaan en daar gaat het om. Uitrusten kunnen we altijd nog.

Op het landgoed zagen we een kalfje geboren worden. Heel wrang is wel dat het na een paar uur al weer weggehaald bij wordt  bij de moederkoe door de boer om vervolgens voor consumptie vetgemest te gaan worden. Ik zat vervolgens die avond in het restaurant in het dorp aan de kalfsucade, en werk daar dus aan mee. Moet me schamen!

Als ik zo toch kon koken bij de tent.

De laatste foto. De ideale kampeerhond, behalve dan dat hij vindt dat boven op het vrouwtje slapen wel erg prettig is. Niet op Ron, die wel wat kan hebben, maar op mij. Ken je dat? Dat je ’s nachts wakker wordt met tintelende slapende ledematen door de gestagneerde bloedtoevoer?